Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
روزم سیه از پرتو آن چشم سیاه استکز چین جبین سلسله جنبان نگاه است
Qəzəl 2175بی دادرس آن کس که فغان چون جرسش هستخاموش نگردد ز فغان تا نفسش هست
Qəzəl 2177در نقطه خاک است نهان، گر خبری هستدر پرده این گرد یتیمی گهری هست
Qəzəl 2179هر خال ترا زیر نگین ملک جمی هستدر هر شکن زلف تو بیت الصنمی هست
Qəzəl 2183گر دل نکشد دست ز زلف تو عجب نیستگنجینه این راز به غیر از دل شب نیست
Qəzəl 2184در دیده بی شرم و حیا نور ادب نیستبی رویی از آیینه بی پشت، عجب نیست
Qəzəl 2194در ظاهر اگر پشت به من همچو کمان داشتلیک از ته دل روی توجه به نشان داشت
Qəzəl 2202ای هر دو جهان خاک ره سرو روانتگردون مطوق یکی از فاختگانت
Qəzəl 2203چرخ در تاب از تحمل ماستتیغ در آتش از تغافل ماست
Qəzəl 2246تا نافه زلف مجلس آراستآهوی حواس، دشت پیماست
Qəzəl 2249بی یار بهار دلنشین نیستاین پنبه داغ یاسمین نیست
Qəzəl 2251از وصل صدف گهر گریزان استبر حسن غریب، خانه زندان است
Qəzəl 2253لطف بتان جانگدازتر ز عتاب استشبنم این باغ تلختر ز گلاب است
Qəzəl 2254حلقه گوش تو گوشواره صبح استخال بناگوش تو ستاره صبح است
Qəzəl 2261غباری بجا از زمین مانده استبخاری ز چرخ برین مانده است
Qəzəl 2270به داغ عشق نباشد مرا جگر محتاجبه آفتاب ز خامی بود ثمر محتاج
Qəzəl 2280قرص خورشیدست اول لقمه مهمان صبحچون توانم داد شرح نعمت الوان صبح؟
Qəzəl 2292دهد به روزن اگر نور، مهر تابان طرحبه عاشقان دهد آن ماه چشم حیران طرح
Qəzəl 2294آفاق را کند به نفش مشکبار صبحباشد بهار عنبر شبهای تار صبح
Qəzəl 2295از بس مکدرست درین روزگار صبحاز دل نمی کشد نفس بی غبار صبح
Qəzəl 2306مکن دراز به طعن فلک زبان گستاخترنج دست قضا را مکن نشان گستاخ
Qəzəl 2334وسعت مشرب زدل اندیشه فردا نبرداین غبار از خاطر من دامن صحرا نبرد
Qəzəl 2345Ürəyin dərdlərinə əql də imdad etməz,Bu viran qəlbimi heç kimsə, bil, abad etməz.
Qəzəl 2357کعبه را دریافت هر کس خاطری معمور کردشد سلیمان هر که دست خود حصار مور کرد
Qəzəl 2372گرچه انفاس گرامی سینه صرف آه کرداینقدر شد دانه خود را جدا از کاه کرد
Qəzəl 2376آب حیوان دید لعلت را و ایمان تازه کرداز دهان موج بیتابانه صد خمیازه کرد
Qəzəl 2399این جواب آن غزل صائب که راقم گفته استتیغ دایم آب در جو دارد و خون می خورد
Qəzəl 2479حُسن را پوشیده در خط چون عنبر کردهاندچشمه آیینه را خسپوش جوهر کردهاند
Qəzəl 2518عشق خوش سودا کف بی مغز را عنبر کندآه را ریحان، سرشک تلخ را گوهر کند
Qəzəl 2600رهنوردانی که چون خورشید تنها می رونداز زمین پست بر اوج ثریا می روند