Xaqani Şirvani · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دلم خاک تو شد گو باش من خون میخورم باریز دست این دل خاکی به دست خون درم باری
Qəzəl 392اذا ما الطیر غنت فیالصباحِاجب داعی معاطاة الملاحِ
Qəzəl 394ما انصف ندمانی لو انکر ادمانیفالقهوة من شرطی لاالتوبة من شانی
Qəsidə 2کار من بالا نمیگیرد در این شیب بلادر مضیق حادثاتم بستهٔ بند عنا
Qəsidə 5طفلی هنوز بستهٔ گهوارهٔ فنامرد آن زمان شوی که شوی از همه جدا
Qəsidə 16ای رای تو صیقل اختران راافسر توئی افسر سران را
Qəsidə 23مرا ز هاتف همت رسد به گوش خطابکزین رواق طنینی که میرود دریاب
Qəsidə 32صبح تا آستین برافشانده استدامن عنبر تر افشانده است
Qəsidə 45دست درافشان چو زی تیغ درفشان آوردنسر گردون را به خوان تیغ مهمان آورد
Qəsidə 46صبح چون زلف شب براندازدمرغ صبح از طرب پر اندازد
Qəsidə 51خوی فلک بین که چه ناپاک شدطبع جهان بین که چه غمناک شد
Qəsidə 57بس بس ای طالع خاقانی چندچند چندش به بلا داری بند
Qəsidə 58الصبوح ای دل که جان خواهم فشانددست هستی بر جهان خواهم فشاند
Qəsidə 67شب روان در صبح صادق کعبهٔ جان دیدهاندصبح را چون محرمان کعبه عریان دیدهاند
Qəsidə 80نوروز برقع از رخ زیبا برافکندبر گستوان به دلدل شهبا برافکند
Qəsidə 86سر چه سنجد که هوش میبشودتن چه ارزد که توش میبشود
Qəsidə 92صفتی است حسن او را که به وهم در نیایدروشی است عشق او را که به گفت بر نیاید
Qəsidə 94ایام خط فتنه به فرق جهان کشیدلنتفلحوا به ناصیهٔ انس و جان کشید
Qəsidə 95بیدقی مدح شاه میگویدکوکبی وصف ماه میگوید
Qəsidə 96حاصل عمر چه دارید خبر باز دهیدمایه جانی است ازو وام نظر باز دهید
Qəsidə 99ای نهان داشتگان موی ز سر بگشاییدوز سر موی سر آغوش به زر بگشایید
Qəsidə 104ای عندلیب جانها طاووس بسته زیوربگشای غنچهٔ لب بسرای غنهٔ تر
Qəsidə 110هین که به میدان حسن رخش درافکند یاربیش بهاتر ز جان نعل بهایی بیار
Qəsidə 130ای لب و زلفین تو مهره و افعی بهمافعی تو دام دیو مهرهٔ تو مهر جم
Qəsidə 146روزم فرو شد از غم، هم غمخوری ندارمرازم برآمداز دل، هم دلبری ندارم
Qəsidə 173سنت عشاق چیست؟ برگ عدم ساختنگوهر دل را ز تف مجمر غم ساختن
Qəsidə 192باز از تف زرین صدف، شد آب دریا ریختهابر نهنگ آسا ز کف، لولوی لالا ریخته
Qəsidə 197ای در دل سودائیان، از غمزه غوغا داشتهمن کشتهٔ غوغائیان، دل مست سودا داشته
Qəsidə 209در این منزل اهل وفائی نیابیمجوی اهل کامروز جائی نیابی
Qəsidə 218چو گل بیش ندهم سران را صداعیکنم بلبلان طرب را وداعی