Qəzəl 391

دلم خاک تو شد گو باش من خون می‌خورم باریز دست این دل خاکی به دست خون درم باری

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəzəl 392

اذا ما الطیر غنت فی‌الصباحِاجب داعی معاطاة الملاحِ

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 394

ما انصف ندمانی لو انکر ادمانیفالقهوة من شرطی لاالتوبة من شانی

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 2

کار من بالا نمی‌گیرد در این شیب بلادر مضیق حادثاتم بستهٔ بند عنا

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəsidə 5

طفلی هنوز بستهٔ گهوارهٔ فنامرد آن زمان شوی که شوی از همه جدا

Xaqani Şirvani6 dəq
Qəsidə 16

ای رای تو صیقل اختران راافسر توئی افسر سران را

Xaqani Şirvani4 dəq
Qəsidə 23

مرا ز هاتف همت رسد به گوش خطابکزین رواق طنینی که می‌رود دریاب

Xaqani Şirvani16 dəq
Qəsidə 32

صبح تا آستین برافشانده استدامن عنبر تر افشانده است

Xaqani Şirvani4 dəq
Qəsidə 45

دست درافشان چو زی تیغ درفشان آوردنسر گردون را به خوان تیغ مهمان آورد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 46

صبح چون زلف شب براندازدمرغ صبح از طرب پر اندازد

Xaqani Şirvani3 dəq
Qəsidə 51

خوی فلک بین که چه ناپاک شدطبع جهان بین که چه غمناک شد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 57

بس بس ای طالع خاقانی چندچند چندش به بلا داری بند

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 58

الصبوح ای دل که جان خواهم فشانددست هستی بر جهان خواهم فشاند

Xaqani Şirvani5 dəq
Qəsidə 67

شب روان در صبح صادق کعبهٔ جان دیده‌اندصبح را چون محرمان کعبه عریان دیده‌اند

Xaqani Şirvani3 dəq
Qəsidə 80

نوروز برقع از رخ زیبا برافکندبر گستوان به دلدل شهبا برافکند

Xaqani Şirvani10 dəq
Qəsidə 86

سر چه سنجد که هوش می‌بشودتن چه ارزد که توش می‌بشود

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəsidə 92

صفتی است حسن او را که به وهم در نیایدروشی است عشق او را که به گفت بر نیاید

Xaqani Şirvani5 dəq
Qəsidə 94

ایام خط فتنه به فرق جهان کشیدلن‌تفلحوا به ناصیهٔ انس و جان کشید

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 95

بیدقی مدح شاه می‌گویدکوکبی وصف ماه می‌گوید

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəsidə 96

حاصل عمر چه دارید خبر باز دهیدمایه جانی است ازو وام نظر باز دهید

Xaqani Şirvani8 dəq
Qəsidə 99

ای نهان داشتگان موی ز سر بگشاییدوز سر موی سر آغوش به زر بگشایید

Xaqani Şirvani3 dəq
Qəsidə 104

ای عندلیب جان‌ها طاووس بسته زیوربگشای غنچهٔ لب بسرای غنهٔ تر

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəsidə 110

هین که به میدان حسن رخش درافکند یاربیش بهاتر ز جان نعل بهایی بیار

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 130

ای لب و زلفین تو مهره و افعی بهمافعی تو دام دیو مهرهٔ تو مهر جم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 146

روزم فرو شد از غم، هم غم‌خوری ندارمرازم برآمداز دل، هم دلبری ندارم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 173

سنت عشاق چیست؟ برگ عدم ساختنگوهر دل را ز تف مجمر غم ساختن

Xaqani Şirvani3 dəq
Qəsidə 192

باز از تف زرین صدف، شد آب دریا ریختهابر نهنگ آسا ز کف، لولوی لالا ریخته

Xaqani Şirvani8 dəq
Qəsidə 197

ای در دل سودائیان، از غمزه غوغا داشتهمن کشتهٔ غوغائیان، دل مست سودا داشته

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəsidə 209

در این منزل اهل وفائی نیابیمجوی اهل کامروز جائی نیابی

Xaqani Şirvani8 dəq
Qəsidə 218

چو گل بیش ندهم سران را صداعیکنم بلبلان طرب را وداعی

Xaqani Şirvani4 dəq