Xaqani Şirvani · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
بر سر من نامده است از تو جفاجویتردر همه عالم توئی از همه بدخویتر
Qəzəl 197سرهای سراندازان در پای تو اولیتردر سینهٔ جانبازان سودای تو اولیتر
Qəzəl 199روز عمرم در شب افتاده است بازوز شبم روز عنا زاده است باز
Qəzəl 205کشد مو بر تن نخجیر تیر از شوق پیکانشبه دل چون رنگ بر گل میدود زخم نمایانش
Qəzəl 230الصبوح ای دل که ما بزم قلندر ساختیمچون مغان از قلهٔ می قبلهای برساختیم
Qəzəl 233یک نظر دوش از شکنج زلف او دزدیدهامزیر هر تار شکنجی صد جهان جان دیدهام
Qəzəl 235زنگ دل از آب روی شستیموز درد هوا سبوی شستیم
Qəzəl 243گفتم به ری مراد دل آسان برآورمز آنجا سفر به خاک خراسان برآورم
Qəzəl 261نیم شب پی گم کنان در کوی جانان آمدمهمچو جان بیسایه و چون سایه بیجان آمدم
Qəzəl 267ز باغت بجز بوی و رنگی نبینمخود آن بوی را هم درنگی نبینم
Qəzəl 268ز باغ عافیت بوئی ندارمکه دل گم گشت و دلجویی ندارم
Qəzəl 270دارم سر آنکه سر برآرمخود را ز دو کون بر سر آرم
Qəzəl 272دلا رازت برون نتوان نهادنقدم در موج خون نتوان نهادن
Qəzəl 284ای باد بوی یوسف دلها به ما رسانیک نوبر از نهال دل ما به ما رسان
Qəzəl 288تا مرا سودای تو خالی نگرداند ز منبا تو ننشینم به کام خویشتن بیخویشتن
Qəzəl 297گرچه جانی از نظر پنهان مشورحم کن در خون جان ای جان مشو
Qəzəl 299پشت پایی زد خرد را روی تورنگ هستی داد جان را بوی تو
Qəzəl 301بستهٔ زلف اوست دل، ای دل از آن کیست اوخستهٔ چشم اوست جان، مرهم جان کیست او
Qəzəl 323خاکِ بَغداد، در آبِ بَصَرَم بایستیچشمهٔ دجلِه میانِ جگرَم بایستی
Qəzəl 330زرهِ زلف بر قبا شکنیآه در جان آشنا شکنی
Qəzəl 335گلی از باغ وفا آمدهایخود خس و خار نما آمدهای
Qəzəl 337تا حلقههای زلف به هم برشکستهایبس توبههای ما که به هم درشکستهای
Qəzəl 344گر زیر زلفبند او باد صبا جا یافتیصد یوسف گم گشته را در هر خمی وایافتی
Qəzəl 357بانگ آمد از قِنینه کهآباد بر خرابیدریاب کار عشرت گر مرد کار آبی
Qəzəl 358دلم که مرغ تو آمد به دام باز گرفتینه خاک تو شدم از من چه گام باز گرفتی
Qəzəl 363زین نیم جان که دارم جانان چه خواست گوئیکرد آنچه خواست با دل از جان چه خواست گوئی
Qəzəl 365هرگز بود به شوخی چشم تو عبهری؟یا راستتر ز قد تو باشد صنوبری؟
Qəzəl 371گر نه تو ای زود سیر تشنهٔ خون منیبا من دیرینه دوست چند کنی دشمنی
Qəzəl 380ای دیده ره ز ظلمت غم چون برون بریچون نور دل نماند برون راه چون بری
Qəzəl 388ماهی که مه از قفای او بینیخورشید ز روی و رای او بینی