Rübai 36

گردون حشمی ز پایهٔ رفعت اوستدریا نمی از ترشح نعمت اوست

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 46

بینی کله شاه که مه قوقهٔ اوستگیتیش بگنجدی نگنجد در پوست

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 77

آن غصه که او تکیه‌گه سلطان استبهتر ز چهار بالش شاهان است

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 97

خاقانی را جور فلک یاد آیدگر مرغ دلش زین قفس آزاد آید

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 107

معشوق ز لب آب حیات انگیزدپس آتش تب چرا ازو نگریزد

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 140

امشب نه به کام روزگار است آن مردناخورده شراب در خمار است آن مرد

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 141

در باغ شعیب و خضر و موسی نگریدتا چشمهٔ خضر و ماه و شعری نگرید

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 145

رخسار تو را که ماه و گل بنده بودلشکرگه آن زلفِ سرافکنده بود

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 153

خاقانی را جور فلک یاد آیدگر مرغ دلش زین قفس آزاد آید

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 166

خاقانی اگر یار نماید رخساررخسار چو زر به ناخنان خسته مدار

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 173

گفتم به دل ار چو نی ببرندم سرننشینم تا نخایم آن شکر تر

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 191

خاقانی اگرچه خاک توست ای مهوشچون آتش و آب و باد باشد سرکش

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 206

ای بدر همال قدر خورشید جمالکیوان دل مشتری رخ زهره مثال

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 214

ای پیش تو مهر و ماه و تیر و بهرامبر جیس و زحل، زهره حمل ثور غلام

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 231

در عشق شکسته بسته دانی چونملب بسته و دل شکسته دانی چونم

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 239

چون سایه اگر باز به کنجی تازمهمسایهٔ من سایه نبیند بازم

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 253

خاقانی اگر ز خود نهی گام برونمهره‌ات شود از ششدر ایام برون

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 268

خاقانی از اول که دمی داشت فزونمی‌بود درون پرده چون پرده درون

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 273

گر خاک ز من به اشک خون پالودننالید، منال کو گه آسودن

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 276

امروز به حالی است ز سودا دل منترسم نکشد بی‌تو به فردا دل من

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 277

خاقانی را غم نو و درد کُهُنآورد بدین یک نفس و نیم سُخُن

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 296

ای کرده ز نور رای تو دریوزهاز قرص منیر رای تو هر روزه

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 298

خواهی که شود دل تو چون آئینهده چیز برون کن از میان سینه

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 299

خاقانی را بی‌قلم کاتب شاهانگِشت شد انگُشت و قلم ز آتش آه

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 336

هر نیمه شبم تبم مرتب بینیناخن چو فلک، عرق چو کوکب بینی

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 21

بشنو ای پیر پند خاقانیخاک توست این جوان علم طلب

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 22

سیزده جنس نهاده است نبیکه همه مسخ شدند و همه هست

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 24

خوش سواری است عمر خاقانیصیدگه دهر و بارگیر اوقات

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 31

خاقانیا ز دل‌سبکی سرگران مباشکاو هرکه زادهٔ سخن توست، خصم توست

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 32

خاقانیا چه مژده دهی کز سواد ملکیک باره فتنهٔ دو هوائی فرو نشست

Xaqani Şirvani1 dəq