Xaqani Şirvani · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
گردون حشمی ز پایهٔ رفعت اوستدریا نمی از ترشح نعمت اوست
Rübai 46بینی کله شاه که مه قوقهٔ اوستگیتیش بگنجدی نگنجد در پوست
Rübai 77آن غصه که او تکیهگه سلطان استبهتر ز چهار بالش شاهان است
Rübai 97خاقانی را جور فلک یاد آیدگر مرغ دلش زین قفس آزاد آید
Rübai 107معشوق ز لب آب حیات انگیزدپس آتش تب چرا ازو نگریزد
Rübai 140امشب نه به کام روزگار است آن مردناخورده شراب در خمار است آن مرد
Rübai 141در باغ شعیب و خضر و موسی نگریدتا چشمهٔ خضر و ماه و شعری نگرید
Rübai 145رخسار تو را که ماه و گل بنده بودلشکرگه آن زلفِ سرافکنده بود
Rübai 153خاقانی را جور فلک یاد آیدگر مرغ دلش زین قفس آزاد آید
Rübai 166خاقانی اگر یار نماید رخساررخسار چو زر به ناخنان خسته مدار
Rübai 173گفتم به دل ار چو نی ببرندم سرننشینم تا نخایم آن شکر تر
Rübai 191خاقانی اگرچه خاک توست ای مهوشچون آتش و آب و باد باشد سرکش
Rübai 206ای بدر همال قدر خورشید جمالکیوان دل مشتری رخ زهره مثال
Rübai 214ای پیش تو مهر و ماه و تیر و بهرامبر جیس و زحل، زهره حمل ثور غلام
Rübai 231در عشق شکسته بسته دانی چونملب بسته و دل شکسته دانی چونم
Rübai 239چون سایه اگر باز به کنجی تازمهمسایهٔ من سایه نبیند بازم
Rübai 253خاقانی اگر ز خود نهی گام برونمهرهات شود از ششدر ایام برون
Rübai 268خاقانی از اول که دمی داشت فزونمیبود درون پرده چون پرده درون
Rübai 273گر خاک ز من به اشک خون پالودننالید، منال کو گه آسودن
Rübai 276امروز به حالی است ز سودا دل منترسم نکشد بیتو به فردا دل من
Rübai 277خاقانی را غم نو و درد کُهُنآورد بدین یک نفس و نیم سُخُن
Rübai 296ای کرده ز نور رای تو دریوزهاز قرص منیر رای تو هر روزه
Rübai 298خواهی که شود دل تو چون آئینهده چیز برون کن از میان سینه
Rübai 299خاقانی را بیقلم کاتب شاهانگِشت شد انگُشت و قلم ز آتش آه
Rübai 336هر نیمه شبم تبم مرتب بینیناخن چو فلک، عرق چو کوکب بینی
Qitə 21بشنو ای پیر پند خاقانیخاک توست این جوان علم طلب
Qitə 22سیزده جنس نهاده است نبیکه همه مسخ شدند و همه هست
Qitə 24خوش سواری است عمر خاقانیصیدگه دهر و بارگیر اوقات
Qitə 31خاقانیا ز دلسبکی سرگران مباشکاو هرکه زادهٔ سخن توست، خصم توست
Qitə 32خاقانیا چه مژده دهی کز سواد ملکیک باره فتنهٔ دو هوائی فرو نشست