Xaqani Şirvani · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
در یک سخن آن همه عتیبش بیندر یک نظر این همه فریبش بین
Qəzəl 302ای تماشاگاه جانها طرف لالهستان تومطلع خورشید زیر زلف مه جولان تو
Qəzəl 309سرمستم و تشنه، آب دردهآن آتشگون گلاب درده
Qəzəl 310در صبوح آن راح ریحانی بخواهدانهٔ مرغان روحانی بخواه
Qəzəl 320غم بنیاد آب و گل چه خوریدم گردون مستحِل چه خوری
Qəzəl 326ای سرو غنچه لب ز گلستان کیستیوی ماه روزوَش ز شبستان کیستی
Qəzəl 333تا بیش دلم خراب داریدل بیش کند ز جانسپاری
Qəzəl 348دیدی که هیچگونه مراعات من نکردیدر کار من قدم ننهادی به پایمردی
Qəzəl 349ز بدخویی دمی خو وانکردیمراعاتی به جای ما نکردی
Qəzəl 351درآ کز یک نظر جان تازه کردیبسا عشق کهن کان تازه کردی
Qəzəl 352دوست داری که دوستدار کُشیهر دلی را هزار بار کشی
Qəzəl 361صید توام فکندی و در خون گذاشتیصیدی ز خون و خاک چرا برنداشتی
Qəzəl 401باز از نوای دلبری، سازی دگرگون میزنیدیر است تا در پردهای، از پرده بیرون میزنی
Qəsidə 3عروس عافیت آنگه قبول کرد مراکه عمر بیشبها دادمش به شیربها
Qəsidə 29دل صید زلف اوست به خون در نکوتر استوان صید کان اوست نگونسر نکوتر است
Qəsidə 40هرگز به باغ دهر گیائی وفا نکردهرگز ز شست چرخ خدنگی خطا نکرد
Qəsidə 47دل به سودای تو سر اندازدسر ز عشقت کله براندازد
Qəsidə 48منتظری تا ز روزگار چه خیزدعقل بخندد کز انتظار چه خیزد
Qəsidə 54جام طرب کش که صبح کام برآمدخندهٔ صبح از دهان جام برآمد
Qəsidə 59دردا که دل نماند و بر او نام درد ماندوز یار یادگار دلم یاد کرد ماند
Qəsidə 60به فلک تخته در ندوختهاندچشم خورشید بر ندوختهاند
Qəsidə 62می و مشک است که با صبح برآمیختهاندیا بهم زلف و لب یار درآمیختهاند
Qəsidə 77صورت نمیبندد مرا کان شوخ پیمان نشکندکام من اندر دل شکست امید در جان نشکند
Qəsidə 91شه اختران زان زر افشان نمایدکه اکسیر زرهای آبان نماید
Qəsidə 98صبحگاهی سر خوناب جگر بگشاییدژالهٔ صبحدم از نرگسِ تر بگشایید
Qəsidə 204الوداع ای کعبه کاینک وقت هجران آمدهدل تنوری گشته و زو دیده طوفان آمده
Qəsidə 210گر به قدر سوزش دل چشم من بگریستیبر دل من مرغ و ماهی تن به تن بگریستی
Qəsidə 213دوش که صبح چاک زد صدرهٔ چرخ عنبریخضر درآمد از درم صبحوش از منوری
Rübai 14ای تیغ تو آب روشن و آتش نابآبی چو خماهن، آتشی چون سیماب
Rübai 27دستی که گرفتی سر آن زلف چو شَستپائی که ره وصل نوشتی پیوست