Qəzəl 152

دل سکهٔ عشق می‌نگردانَدجان خطبهٔ عافیت نمی‌خواند

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 161

خار غم تو گل طرب دارددل در پی تو سر طلب دارد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 166

رخ به زلف سیاه می‌پوشدطره زیر کلاه می‌پوشد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 170

عشق تو اندر دلم شاخ کنون می‌زندوز دل من صبر را بیخ کنون می‌کند

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 181

آمد نفس صبح و سلامت نرسانیدبوی تو بیاورد و پیامت نرسانید

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 183

چون زلف یار گیرم دستم به یارب آیدچون پای دوست بوسم جانم برِ لب آید

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 186

دُرّ خوشاب را لبت سخت خوش آب می‌دهدنرگس مست را خطت خوب سراب می‌دهد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 187

عشقت آتش ز جان برانگیزدرستخیز از جهان برانگیزد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 193

بر سر من نامده است از تو جفاجوی‌تردر همه عالم توئی از همه بدخوی‌تر

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 194

رحم کن رحم، نظر بازمگیرلطف کن لطف، خبر بازمگیر

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 199

روز عمرم در شب افتاده است بازوز شبم روز عنا زاده است باز

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 208

چو به خنده بازیابم اثر دهان تنگشصدف گهر نماید شکر عقیق رنگش

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 209

خسته‌ام نیک از بد ایام خویشطیره‌ام بر طالع پدرام خویش

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəzəl 216

بر سریر نیاز می‌غلطمبر چراگاه ناز می‌غلطم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 223

نماند اهل و رنگی که من داشتمبرفت آب و سنگی که من داشتم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 233

یک نظر دوش از شکنج زلف او دزدیده‌امزیر هر تار شکنجی صد جهان جان دیده‌ام

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 248

دیده در کار لب و خالش کنمپیشکش هم جان و هم مالش کنم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 249

دل به سودای بتان دربسته‌امبت‌پرستی را میان دربسته‌ام

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 260

نزل عشقت جان شیرین آورمهدیهٔ زلفت دل و دین آورم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 266

دست از دو جهان کشیده خواهمیک اهل به جان خریده خواهم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 268

ز باغ عافیت بوئی ندارمکه دل گم گشت و دل‌جویی ندارم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 270

دارم سر آنکه سر برآرمخود را ز دو کون بر سر آرم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 272

دلا رازت برون نتوان نهادنقدم در موج خون نتوان نهادن

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 273

خرمی کان فلک دهد غم داندل که با غم بساخت خرم دان

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 299

پشت پایی زد خرد را روی تورنگ هستی داد جان را بوی تو

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 301

بستهٔ زلف اوست دل، ای دل از آن کیست اوخستهٔ چشم اوست جان، مرهم جان کیست او

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 308

ای از پی آشوب ما از رخ نقاب انداختهلعل تو سنگ سرزنش بر آفتاب انداخته

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 323

خاکِ بَغداد، در آبِ بَصَرَم بایستیچشمهٔ دجلِه میانِ جگرَم بایستی

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəzəl 330

زرهِ زلف بر قبا شکنیآه در جان آشنا شکنی

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 335

گلی از باغ وفا آمده‌ایخود خس و خار نما آمده‌ای

Xaqani Şirvani1 dəq