Qəsidə 220

گرچه کان خرد مرا دانیعاجزم در نهاد خاقانی

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 223

چون صبح‌دم عید کند نافه گشائیبگشای سر خم که کند صبح نمائی

Xaqani Şirvani5 dəq
Rübai 6

می‌ساخت چو صبح لاله‌گون رنگ هوابا توبهٔ من داشت نمک جنگ هوا

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 7

عیسی‌لب و آفتاب‌روئی پسرازنّارخط و صلیب‌موئی پسرا

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 10

ای دوست اگر صاحب فقری و فناباید که شعورت نبود جز به خدا

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 18

از عشق بهار و بلبل و جام طربگل جان چمن بود که آمد بر لب

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 53

تندی کنی و خیره کشیت آئین استتو دیلمی و عادت دیلم این است

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 58

با یار سر انداختنم سود نداشتدر کار حیل ساختنم سود نداشت

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 65

خاقانی را گلی به چنگ افتاده استکز غالیه خالش چو سنگ افتاده است

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 67

چون سوی تو نامه‌ای نویسم ز نخستیا از پی قاصدی کمر بندم چست

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 79

شب چون حُلی ستاره در هم پیوستماهم چو ستارگان، حلی‌ها بربست

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 81

خاقانی اسیر یار زرگر نسب استدل کوره و تن شوشهٔ زرین سلب است

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 87

آن گل که به رنگ طعنه در می کرده استبا عارض تو برابر کی کرده است

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 89

غار سپید است پناهی دهدتوز بالش نقره تکیه‌گاهی دهدت

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 90

قالب نقش بندی لاهوت استگلخن ابلیس و چه هاروت است

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 99

چون قهر الهی امتحان تو کندحصن تو نهنگ جان‌ستان تو کند

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 122

کس همچو من غریب بی‌یار مبادبیچاره و عاجز و گرفتار مباد

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 146

غم شحنهٔ عشق است و بلا انگیزدجان خواهد شحنگی و رنگ آمیزد

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 160

خاقانی هر شبت شبستان نرسدتو مفلسی این نعمتت آسان نرسد

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 164

چرخ استر توسن جل سبز اندر برخاقانی ازین توسن بد دست حذر

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 178

ای چشم تو فتنهٔ فلک را قلوزهجران تو شیر شرزه را گیرد بز

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 185

در طبعِ بَهیمه‌سار، مردم‌خو باشبا عادت دیوسان، مَلَک نیرو باش

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 197

خاقانی را دلی است چون پیکرِ تیغرخ چون حلی و سرشک چون گوهرِ تیغ

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 199

در عشق تو شد موی زبانم به گزافکان موی میان ز غم دلم کرد معاف

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 200

نه خاک توام به آدمی کردهٔ عشقنه مرغ توام به دانه پروردهٔ عشق

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 201

ای درد چو بی‌درد ز حالم غافلبر گردن او بستهٔ مهری از دل

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 210

از کوی تو ای نگار زاری بردیمآشفته دلی و بیقراری بردیم

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 219

اکنون که شب آمد برود جانانمگر خورشید است عادتش می‌دانم

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 221

خاقانی را ز آن رخ و زلفین به خمدل عود بر آتش است و اشک آب بقم

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 235

دل دل طلبید از پی ره دلجویمبدرود کنان کرد گذر در کویم

Xaqani Şirvani1 dəq