Xaqani Şirvani · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
گرچه کان خرد مرا دانیعاجزم در نهاد خاقانی
Qəsidə 223چون صبحدم عید کند نافه گشائیبگشای سر خم که کند صبح نمائی
Rübai 6میساخت چو صبح لالهگون رنگ هوابا توبهٔ من داشت نمک جنگ هوا
Rübai 7عیسیلب و آفتابروئی پسرازنّارخط و صلیبموئی پسرا
Rübai 10ای دوست اگر صاحب فقری و فناباید که شعورت نبود جز به خدا
Rübai 18از عشق بهار و بلبل و جام طربگل جان چمن بود که آمد بر لب
Rübai 53تندی کنی و خیره کشیت آئین استتو دیلمی و عادت دیلم این است
Rübai 58با یار سر انداختنم سود نداشتدر کار حیل ساختنم سود نداشت
Rübai 65خاقانی را گلی به چنگ افتاده استکز غالیه خالش چو سنگ افتاده است
Rübai 67چون سوی تو نامهای نویسم ز نخستیا از پی قاصدی کمر بندم چست
Rübai 79شب چون حُلی ستاره در هم پیوستماهم چو ستارگان، حلیها بربست
Rübai 81خاقانی اسیر یار زرگر نسب استدل کوره و تن شوشهٔ زرین سلب است
Rübai 87آن گل که به رنگ طعنه در می کرده استبا عارض تو برابر کی کرده است
Rübai 89غار سپید است پناهی دهدتوز بالش نقره تکیهگاهی دهدت
Rübai 90قالب نقش بندی لاهوت استگلخن ابلیس و چه هاروت است
Rübai 99چون قهر الهی امتحان تو کندحصن تو نهنگ جانستان تو کند
Rübai 122کس همچو من غریب بییار مبادبیچاره و عاجز و گرفتار مباد
Rübai 146غم شحنهٔ عشق است و بلا انگیزدجان خواهد شحنگی و رنگ آمیزد
Rübai 160خاقانی هر شبت شبستان نرسدتو مفلسی این نعمتت آسان نرسد
Rübai 164چرخ استر توسن جل سبز اندر برخاقانی ازین توسن بد دست حذر
Rübai 178ای چشم تو فتنهٔ فلک را قلوزهجران تو شیر شرزه را گیرد بز
Rübai 185در طبعِ بَهیمهسار، مردمخو باشبا عادت دیوسان، مَلَک نیرو باش
Rübai 197خاقانی را دلی است چون پیکرِ تیغرخ چون حلی و سرشک چون گوهرِ تیغ
Rübai 199در عشق تو شد موی زبانم به گزافکان موی میان ز غم دلم کرد معاف
Rübai 200نه خاک توام به آدمی کردهٔ عشقنه مرغ توام به دانه پروردهٔ عشق
Rübai 201ای درد چو بیدرد ز حالم غافلبر گردن او بستهٔ مهری از دل
Rübai 210از کوی تو ای نگار زاری بردیمآشفته دلی و بیقراری بردیم
Rübai 219اکنون که شب آمد برود جانانمگر خورشید است عادتش میدانم
Rübai 221خاقانی را ز آن رخ و زلفین به خمدل عود بر آتش است و اشک آب بقم
Rübai 235دل دل طلبید از پی ره دلجویمبدرود کنان کرد گذر در کویم