Qəsidə 97

چشم بر پردهٔ امل منهیدجرم بر کردهٔ ازل منهید

Xaqani Şirvani3 dəq
Qəsidə 101

در آبگون قفس بین طاووس آتشین پرکز پر گشادن او آفاق بست زیور

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəsidə 118

سر حد بادیه است روان پاش بر سرشجان را حنوط کن ز سموم معطرش

Xaqani Şirvani3 dəq
Qəsidə 132

طفلی و طفیل توست آدمخردی و زبون توست عالم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 133

با آنکه به موی مانم از غمموئی ز جفا نمی‌کنی کم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 137

صبح وارم کآفتابی در نهان آورده‌امآفتابم کز دم عیسی نشان آورده‌ام

Xaqani Şirvani11 dəq
Qəsidə 177

عالم جان خاص توست نوبه فرو کوب هینگوهر دل خاک توست رد مکن ای نازنین

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 185

ما را دلی است زله خور خوان صبح‌گاهجانی است خاک جرعهٔ مستان صبح‌گاه

Xaqani Şirvani4 dəq
Qəsidə 195

این تویی کز غمزه غوغا در جهان انگیختهنیزه بالا خون بدان مشکین سنان انگیخته

Xaqani Şirvani6 dəq
Qəsidə 205

به خراسان شوم انشاء اللهآن ره آسان شوم انشاء الله

Xaqani Şirvani3 dəq
Qəsidə 207

سر تابوت مرا باز گشائید همهخود ببینید و به دشمن بنمائید همه

Xaqani Şirvani3 dəq
Qitə 116

سر سخنان نغز خاقانیاز خواجه شنو که علمش او دارد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 138

حضرت ستر معلا دیده‌امذات سیمرغ آشکارا دیده‌ام

Xaqani Şirvani7 dəq
Qəsidə 179

کوی عشق آمد شد ما برنتابد بیش از ایندامن تر بردن آنجا برنتابد بیش از این

Xaqani Şirvani11 dəq