Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Sənin baxışınıyığdım gözümə.
Yağış yağırDamlalar, damlalarsəs salır hər yana,
Hər kim edərsə vərdiş eşqü səfayi-yarəHər kim edərsə vərdiş eşqü səfayi-yarə,Əvvəlcə ixtiyarı atsın gərək kənarə.
“Sazımın sözü” şairinəI**Sən ey əziz Qaraçorlu,
Səhər-səhər həsrət ilən gəzirdimSəhər-səhər həsrət ilən gəzirdim,Cüt qoşa nar gördüm iki sinədə.
Həsbi-hal (3)3Ayşə Sədiqə xanım “Tə’lim və tərbiyə” adlı kitabında diyor ki: “Çocuqlara hər kim olsa dərs verir, fəqət tərbiyə və əxlaq dərsini hər kəsdən eyi validə verir. Çocuğun birinci mürəbbiyəsi validədir. Validəsi olmayanlara yenə bir qadın mə’mur edilir. Çünki zəmanisəbavətdə çocuqlara xidmət edə biləcək qadınlardır. Demək oluyor ki, bir qövmün səadəti və tərbiyəsində qadınların böyük tə’siri vardır. Bunun için hər şeydən ziyadə qadınların tərbiyəsinə e’tina edilməlidir. Tərbiyəli validələr yetişdirməyə qeyrət edilməlidir”. Qadınların cəmiyyəti-bəşəriyyədəki qiymət və əhəmiyyətləri yalnız bir cümleyi-həkimanə ilə gözəlcə isbat edilə bilir ki, o da şudur: “Cənnət anaların ayaqları altındadır” – buyurulmuşdur.
Hacılar, ay hacılar, can sizə qurban hacılarHacılar, ay hacılar, can sizə qurban hacılar,Ərəb eylər sızı hər ilbaşı talan, hacılar.
Mən bir çinar ağacıydım...Mən bir çinar ağacıydım...Bu yerlərin qucağında –
Dəniz və günəşGecə rahatlıq bilmədi dəniz,gah haray çəkib hönkürdü,
Qəzəl 462Yuma bilməz gözünü aşiqi-divanə gecə,Sübhədək çünki açıqdır neçə meyxanə gecə.
Qitə 257Ürəyimə zəmanənin əli neştər vurduğundan,Sinəm necə lalə açdı, laxta-laxta olduqca qan.
Qəzəl 395Nə deyib, neyləmişik, nə eşidib gördün, yar,Ki, kəsib mehrini, etdin bizi sən qəhrə düçar?
Cami-Cəm, fəsil 93Üzünü nə qədər örtsə də canan,Ona qovuşmağa aşiq atır can.
Eğer oğrarsa gözünden gönülüm şâhâ yarayaEğer oğrarsa gözünden gönülüm şâhâ yarayaLebünden soraram k'ana aceb dahi ne yaraya
ZəhrimarA kişi, bu Tiflis məscidinin mövqufatı lap əngəl oldu. Bu zəhrimar qoymur Allah bəndələrini rahat evlərində yatsınlar. Nə bilim, hansı rəhmətliyin də işi-gücü yox imiş, gedib Tiflis məscidinə, nə bilim, nə qədər mülk-maş vəqf eləyib.Hələ mülk-maş qalsın kənarda. İndi bu saat padşahlıq xəzinəsində Tiflis məscidinin həştad min manat pulu var. Ay balam, bu pul olub bir dərd, bəla. Dəxi nə deyim? Nə gedib xəzinədən götürmək olur ki, bu zəhrimar birədi puça çıxsın, nə də oğurlamaq, çalıb talamaq olur. Xülasə, bir böyük əngəl.
Qəzəl 139بیار جان طلب کار را بحضرت دوستببین که با همه ذرات کون رو در روست
Qəzəl 171ای از لب تو تنگ شکر آمده به تنگروی تو کرده لاله و گل را خجل به رنگ
Töhfeyi-Sami, bölmə 291از شهر هرات است اول به کلیچه پزی اوقات صرف میکرد بعد از آن میل بشاعری کرده شعر بسیار جمع کرد چون عامی است اکثر سخنان خودش را نمی فهمد . این مطلع گویای حسب حال خود گفته :اشعار او قریب بده هزار بیت میرسد از قصیده و غزل و غیره ولی غزل بهتر از اشعار دیگرش است خودش مرد فقیر و درویش نهاد است و گاهی به تجارت بجانب هند میرود و اوقات از آن وجه میگذراند و از کسی طمعی ندارد این چند بیت از اشعار او ثبت افتاد :
Ulu dağlarda gur bulaqlar var.Ulu dağlarda gur bulaqlar var.Heç zaman sönməyən ocaqlar var.
Sövdalərə düşdüm, dedim: allah kərimdirSövdalərə düşdüm, dedim: allah kərimdir,Gər yandım, alışdım, dedim: allah kərimdir.
Qitə 17همیشه شاه شدادی ز بخت خویشتن شاد استبملک اندر چو پرویز است و بد خواهش چو فرهاد است
Müləmmə 13انجم فی ید الساقی أکاساحسوا ما سمعتم ایها الناس
Ələsgər sazıHüseyn Arifə*Bir ağ gün görmədi zəmanəsində,
Ey könül, ahəstə get gülzarə, heç kim bilməsinEy könül, ahəstə get gülzarə, heç kim bilməsin,Gizli çıxmış seyrə ol məhparə, heç kim bilməsin.
Rübailər, 173Nəymiş görəsən dərdi, o ənbər saçlarÇıxmış, de, başından bu sayaq, ey dildar?
Yeddi gözəl, fəsil 11Onda ki, Bəhramın üzü nur saldı,Yəmən dərisindən xamlığı aldı,
Qəzəl 180چه غم دارم غم دلدار دارم؟چه کم دارم غم بسیار دارم؟
Hörümçək və ipək qurduBir hörümçək özün çəkib durdu,Dedi fəxr ilə:-Ey ipək qurdu!
Müfrəd 10همیرسان به جماعت چو شاخ نخل کرموگرنه باش چو بید لطیف راحت روح
Digər şeir 85چه مژده بود که باد سحرگهی آوردهوای شور و طرب بر دلم رهی آورد