Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
رفت اگر مجنون از این صحرا به هامون دگرعشق لیلی را بود هر ذرّه مجنون دگر
Rübai 8عشق تو که در دل آتش تیز افروختدانم که به شمع سوختن او آموخت
Bəs deyilmiş bunca Mehdilər xüruci, indi dəBəs deyilmiş bunca Mehdilər1 xüruci, indi dəVolqadan bir tazə Mehdi xəlqi iğfal eyləyir.
Digər şeir 48دل که آزاد ز زنجیر بلا و محن استتار زلف تو و را رشتۀ جانست و تن است
Aldada bilirəm özümü hərdənAldada bilirəm özümü hərdən,Özümə xoş gəlir bu qəbahətim.
Ver müjdəmi, ey dil ki, nigarın gələcəkdirVer müjdəmi, ey dil ki, nigarın gələcəkdir,Qönçədəhanü laləüzarın gələcəkdir,
Yerə salma sözümüYerə salma sözümü,Gizlət qara saçlarının zülmətində üzümü.
Sağ canımda ağrıyan yerimEvdə bir ocağın odu-közüydük,soyuyub əzəlki isti yerimiz.
Ey səfayi-sübhdəm, sübh visalın sədqəsiEy səfayi-sübhdəm, sübh visalın sədqəsi,Pərtövi-şəm’i-fələk şəm’i-cəmalın sədqəsi.
Şe’r dər babe-həlali xastəne-aşeq əz mə’şuq (Aşiqin Mə’şuqədən halallıq istəməsi mövzusunda şe’r)Xoş qal – dedim – ey həbib canan,Bu mürdə tənim içində çün can.
Qəzəl 165برگ کاهی نیست کشت نابسامان مراخوشه از اشک پشیمانی است دهقان مرا
Qitə 15Soruşdun ki, ürəyində rəğbət yoxdur şahlara?Bəli, yoxdur sultanlara rəğbətim zərrə qədər.
Qəzəl 632سر دل گویی، ز جان اندیشه کندر دلش دار، از زبان اندیشه کن
Qəzəl 92Lalə qəlbin yaxıb eşqin, onu sevdaya salıb,Əridib şəmi məhəbbət odu, qovğayə salıb.
Tolu vir ayağı sâkî susamış cânı suvarTolu vir ayağı sâkî susamış cânı suvarOl ayahdan özge kimdür ki gamı bizden kovar
Köhnə dərdimŞərq qadını məsələsi mənim dərdimdir. Bütün ömrümdə vurduğum qələmin çox hissəsi Şərq qadını məsələsi üstündə vurulub. Onunçün də “Şərq qadınçılar”ın dərdini mən hamıdan artıq anlaya bilirəm.Nədir onların dərdi?
Qəzəl 62این همه موج بی کران ز چه خاست؟عشق با دست و جان ما دریاست
Qəzəl 228ای در بلا فتاده دل مبتلای منکس را مباد هیچ بلا چون بلای من
Töhfeyi-Sami, bölmə 138اصلش از سادات هرات است اما در مشهد مقدسه رضویه نشو و نما یافته در خدمت مولانا سلطانعلی مشق نستعلیق کسی به از او نکرده و ننوشته و در سنه خمس و ثلاثین و تسعمایه بواسطه انقلاب خراسان بماوراءالنهر افتاد و میگویند که در آن وقت باصره اش ضعفی پیدا کرد از آن جهت خطش تنزل کرد در نظم اشعار طبعش ملایمت بسیار دارد . این معما باسم مهدی از اوست :خوش آنکه بعشق مبتلا گردیده
Fəqihin oğluna cavabıBir fəqihə öz oğlu etdi xitab,Dedi, key fazili-büləndcənab,
ÇırpınmaBir günəşdir ucalıqlarda, yenilməz sevgi,Onun aləmdə vüsal bayramı, hicran yasıdır.
Rübai 42بادامِ تو گاهِ غمزه لشگر شکندیاقوت تو گاه بوسه شکّر شکند
Qəzəl 41گلی کو کزو زخم خاری نیاید؟میی کو کزان می خماری نیاید؟
Vəfasız eyləyən ol nazlı yarı mən özüməm.Vəfasız eyləyən ol nazlı yarı mən özüməm.Salan nəzərdən o çeşmi-xumarı mən özüməm.
Uzaq deyilBir zamanlar əzbəriydi dillərin,Gözəlliyi, adı-sanı Təbrizin.
Qəzəl 2جام را در کف دست تو نشست دگر استید بیضا دگر و دست تو دست دگر است
Qəzəl 117اگر تو طالب عیشی همیشه عاشق باشنجات هر دو جهانت هواست صادق باش
Qəzəl 9چشم مستش دوش میدیدم به خوابکرده بود از ناز آغاز عتاب
Ə. Qəmküsar bəradərimə cavab“Təhvili-ibarət” sözünü “tərcümə” qanmaq, –Məktəbli çocuqlar da bilir kim, bu xətadır;
Ləali-mənzumə, fəsil 49ای شیر خدا علی عالی دستیای بر همه کاینات والی دستی