Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
استاد تکلتو دوزانست این مطلع از اوست :به قتلم دیر میآید ندانم چیست مقصودش
Məktublardan sətirlərGünü gündən zəlilü xar oluruq,Möhnətü qüssəyə düçar oluruq.
Məzar daşım üçünTürk millətinə Tanrı yar olsun,Türk yurdu əsrlərcə var olsun!..
Səninlə mən, gözəlim, aşinalıq eyləmişəmSəninlə mən, gözəlim, aşinalıq eyləmişəm,Səni vəfalı bilib, canfədalıq eyləmişəm.
Qəzəl 2274بی شهادت زینهار از تیغ جانان سرمپیچتا نگردی لعل از خورشید تابان سرمپیچ
Qitə 275تا حضرت عشق را ندیمیمدر کوی قلندران مقیمیم
Rübai 3هستیم به امید تو چون دوش امشببر آمدنت بسته دل و هوش امشب
Qəzəl 293Mənim cahanda ki, bir yari-gülüzarım yox,Işim ki, yox, burada qalmağa qərarım yox.
Ne kim nâzından aydursa dilümüz nâzenîn söylerNe kim nâzından aydursa dilümüz nâzenîn söylerGözüm ile dilüm lütfün hemân görür hemîn söyler
Paklar“Məkkeyi-mükərrəmdə, Səfa ilə Mərvə arasında, Mədineyimünəvvərədə küçələrdə iki nəfər hacı gördükləri ədəmi-nazafəti elə bir lisani-təəssürlə anlatıyorlardı ki, ciddən dilxun olmamaq qabil deyildi”.Bu sözlər yazılıb İstambulda çıxan “Tənin” qəzetinin 559-cu nömrəsində və mənası budur ki, iki nəfər hacı, Məkkədə və Mədinədə gördükləri çirki və zibili eli bir dil ilə nağıl edirlər ki, müsəlmanın qəlbi qan ilə dolur.
Qəzəl 242بپیش اهل سیادت سعادتی دارددلی که از همه عالم فراغتی دارد
Rübai 28چون هستی ما ز کاف و نون پیدا شدماهیت کاف و نون عین ما شد
Töhfeyi-Sami, bölmə 396حافظ کلام الله است و اوقات بمکتب داری میگذراند این مطلع از اوست :نه تنها ابر نیسان بر من دلتنگ می گرید
Həzrəti-İsanın qissəsiBir gün, ey ruhi-həzrəti-İsa,Kəlmeyi-həq, o nuri-paki-xuda
Yaralı qurdAlparslan Türkeşə*Bilə bilməm, nə gətirdi məni heyvanxanaya,
Xaki-payinə o mahın dün səhərdən düşmüşəmXaki-payinə o mahın dün səhərdən düşmüşəm,Zərrə mehr etməz mənə, guya nəzərdən düşmüşəm.
Qəzəl 2294آفاق را کند به نفش مشکبار صبحباشد بهار عنبر شبهای تار صبح
Qitə 276هر که را من به مهر خواندم دوستچون دگر کس شناخت شد دشمن
Rübai 4ای میل دل من به جهان سوی لبتتنگ آمده دل ز تنگی خوی لبت
Qəzəl 301Sinədə yüz gizli dərdim qaldı, canan, əlvida!Qəm dağı köçdü qapından, getdim, ey can, əlvida!
Kanı gözleri bâdâm kanı serv-i gül-endâmKanı gözleri bâdâm kanı serv-i gül-endâmKanı yâr-ı dil-ârâm ki olmadı bana râm
Nadirül-vücudBu yavıqlarda bizim sahibmənsəblərdən birinin ölüm xəbərini qəzetlərdə oxuduq. Məlum şeydir ki, cəmi yaranmışlar öləcəklər; torpaqdan xəlq olunanlar yenə axırda torpağa qayıdacaqlar.İnna lillahi və inna ileyhi raciun.
Qəzəl 244هر دلی در دو جهان چشم و چراغی دارددل ما در دو جهان بی تو فراغی دارد
Rübai 56کی گشت مجرد از مجرد حاصلور گشت به قول عام چون شد فاصل؟
Töhfeyi-Sami, bölmə 397از شعرای سمرقند است اما در تبریز میباشد این مطلع از اوست :دلا یکبار اگر با یار برخیزی و بنشینی
Harun və şairlər əhvalatıGəldi Harun üçün iki şair,Hərə bir fərd eyləyib zahir.
Qış getdi, bahar gəldiRüzgarlar üfüqlərlə qovuşdu,Bir dadlı bahar türküsü qoşdu.
Xatirim zülfün xəyalilə pərişan eylədimXatirim zülfün xəyalilə pərişan eylədim,Öz əlimlə könlümün mülkünü viran eylədim.
Qəzəl 2337می خورد با دیگران مستانه بر ما بگذرددر فرنگ این ظلم و این بیداد حاشا بگذرد!
Qitə 300Xaqaniyəm, bu dünyada qəlbim elə safdır ki,Mənə pislik edənə də verirəm xoş mükafat.