Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
مردی درویش و عامی است و فقیر است این مطلع از اوست :
Ey ruyin asimanın xürşidi-nuri-tabiEy ruyin asimanın xürşidi-nuri-tabi,Bərgi-ləbi lətifin gülqənd afitabi,
Bir türküm olaydıBir türküm olaydı, ona ustadlar uyaydı,Şairlənib, ilhama gələydi eşidənlər.
Töküb çin-çin siyəh zülfün nigarım məhcəmal üstə.Töküb çin-çin siyəh zülfün nigarım məhcəmal üstə.Sanırsan sayə salmış əbri-zülmətdir hilal üstə.
Qəzəl 2048داغم چو آفتاب سیاهی پذیر نیستچون صبح چاک سینه من بخیه گیر نیست
Qəzəl 11جام می تا خط بغداد ده ای یار مراباز هم در خط بغداد فکن بار مرا
Qəzəl 701ببخشا، ای من مسکین به دل در دامت افتادهدلم را قرعهٔ عشق و هوس بر نامت افتاده
Qəzəl 403Göz yaşım ətrafıma dərya kimi çəkmiş hasar,Nə yerim var qalmağa, nə qaçmağa bir çarə var.
Zülfin tağıdup her gice pür çîn ider ol yârZülfin tağıdup her gice pür çîn ider ol yârYa'nî ki cânum ışkını perçîn ider ol yâr
KürkMəşədi Qulaməli Təbrizdə bir sövdəgər idi. Hər nə rastına gələrdi, alıb satardı. Dükanı bizim qonşuluqdaydı. Dükanında olardı kömür, köhnə paltar, at yəhəri, ulağ palanı, qab-qacaq, köhnə yorğan–döşək və qeyri belə–belə şeylər.Bir gün bazardan keçirdim, gördüm Məşədi Qulaməlinin dükanının qabağında üç-dörd kəl arabası durub, hamısı doludu kürəknən. Qulaməli də bikef oturub, hesab çortunu qabağına qoyub, fikrə gedib. Mən dayandım və buna salam verdim. Qulaməli istər–istəməz salamımı aldı və dinmədi.
Qəzəl 571«الا یاایهاالساقی »، مرا جام مصفا دهکه سرمستی و قلاشی ز زهد و توبه ما به
Zülfün gecəsi qədrdürür, al yanağın ayZülfün gecəsi qədrdürür, al yanağın ay,Merac üzün, sidrə boyun, qaşın iki yay.
Töhfeyi-Sami, bölmə 678مولدش دارالملک شیراز است و اوقات او بقصه خوانی میگذشت و در آن کار بسیار شیرین سخن و خوش گفتار بود . در شعر طبعش ملایم افتاده بود در شهور سنه خمسین و تسعمایه در شهر خود فوت شد این رباعی از نتایج طبع اوست :وز قصه من شکایتی می شنوی
Derlər ki, xəlq üç yüz ili Adəm ağladıDerlər ki, xəlq üç yüz ili Adəm ağladı,İnsaf etməyib babamız, çox kəm ağladı.
Yaxşıdır, oğlumYaxşılar gözəllik nuru yayırlar,Yaxşılıq gözəlin naxşıdır, oğlum.
Öz yarimə, bilməm, niyə biganəyəm indiÖz yarimə, bilməm, niyə biganəyəm indi,Onsuz, elə bil ki, dəli-divanəyəm indi.
Qəzəl 2068از حسن خلق رتبه همت زیاده نیستدست و دل گشاده چو روی گشاده نیست
Qəzəl 39آن کز می خواجگی است سرمستبر وی نزنند عاقلان دست
Qəzəl 709دلی میباید اندر عشق جان را وقف غم کردهمیان عالمی خود را به رسوایی علم کرده
Bu, Məcnunun me'raci-fəzailidir və bəyani-mərtəbeyi-hüsni-xəsailidirŞahənşəhi-mülki-möhnətü dərd,Yə'ni Məcnuni-dərdpərvənd
Senün ile sanemâ ışkumuz nihânî gerekSenün ile sanemâ ışkumuz nihânî gerekCihân içinde sevümüz senünle cânî gerek
ŞuraO şey ki, qoca Molla Nəsrəddinin qəlbinə və məzasına hər babətdən müvafiqdir – onun adı Şuradır.Şura üsul-idarəsi!
Qəzəl 583ای کمالت نعت عزت در جهان انداختهجان ز شوق تو کله بر آسمان انداخته
Afərin olsun nigarın zülfü ilə qaşinəAfərin olsun nigarın zülfü ilə qaşinə,Gər macal bulsam həbibin çövriləydim başinə.
Töhfeyi-Sami, bölmə 679مردی شجاع و کریم الطبع و در زمان خود سر آمد یتیمان بود : آخر بدست داروغه مشهد مقدسه کشته شد این مطلع از اوست :
Bilməm ki, bu nə fitneyi-dövrü qəmər olduBilməm ki, bu nə fitneyi-dövrü qəmər oldu,Saqi, hanı xurşidi-mey, axır səhər oldu.
Kim görübÇirkinliyi pisləməyən olubmu?Gözəlliyi pisləyəni kim görüb?!
Günümü qıldı siyəh, ol məhi-taban getdiGünümü qıldı siyəh, ol məhi-taban getdi,Bilməm, ol mah görüb məndə nə nöqsan getdi?
Qəzəl 2144دل بر شکن طره دلدار گران استفریاد که این نغمه بر این تار گران است
Qəzəl 75یارب آن خال بر آن لب چه خوش استبر هلالش نُقَط از شب چه خوش است