Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
زخمی که ره به لذت ناسور می بردفیض نمک ز مرهم کافور می برد
Zurnaçı, yorma özünüO ki Allah isitmədi,İsitməz bir yuva məni.
Qəzəl 4056از کوچه ای که آن گل بی خار بگذردموج لطافت از سر دیوار بگذرد
Vay o gündənVay o gündən, keyləşəsən,Ocaq səni qızdırmaya,
Qəzəl 4077زخم از هنر همیشه به صاحب هنر رسدچون خانه صدف که به آب از گهر رسد
Sən niyə qaldırdın yuxudan məni?Sən niyə qaldırdın yuxudan məni,Rahatca göylərdə uçub gedirdim.
Qəzəl 4111از روی درد هر که ز دل آه می کشدبی چشم زخم یوسفی از چاه می کشد
Özünü pis elə mənim yanımdaÖzünü pis elə mənim yanımda,Gözümün içinə həqiqəti de.
Qəzəl 4114چون غنچه هر که سربه گریبان نمی کشداز باغ برگ عیش به دامان نمی کشد
Kar eşidən günüQəlbimdən qan damır, gur ocaqlarınYerində kül görüb, qor görən günü.
Qəzəl 4130روی ترا به آتش دلها برشتهاندلعل ترا به خون جگرها سرشتهاند
Gözümün önündə adam ölürdüÖlümlə, əcəllə əlbəyaxaydı,Gözümün önündə adam ölürdü.
Qəzəl 4137عیش جهان به رند می آشام داده اندخط مسلمی به لب جام داده اند
Bəxtimi tanımaq istəyirəm mənBədbəxtin ağısı*Bəxtimi tanımaq istəyirəm mən,
Qəzəl 4170تا سالکان به آبله پایی نمی رسندصد سال اگر روند به جایی نمی رسند
Günahlar yuyulmaz göz yaşlarıylaGünahlar yuyulmaz göz yaşlarıyla,Sanma, su günahı yuyub aparır.
Qəzəl 4190از نسبت عذار تو گل ناز میکندسنبل به بال زلف تو پرواز میکند
Əlvida demərəm bu dünyaya mənSözlərim mirvari dənələritəkGüllərin boynuna düzüləcəksə,
Qəzəl 4202ریزش چو شیشه هرکه به آوازه می کنددر هرپیاله زخم مرا تازه می کند
Səndən dili bilən olmaz“Nur” sözündən nurlanmasan,“Qor” sözündən qorlanmasan,
Qəzəl 4232Gözüm qalan deyildir mülki-malında Hindin,Toz-torpağa bələndim mən ki, yolunda Hindin.
Gözün giləsi kimiYalanlar həqiqətinbağrını yara bilər,
Qəzəl 4236دولت ز دستگیری مردم بپابودفانوس این چراغ ز دست دعابود
Mənim gülməyim tuturXəstəlik bir-bir çıxır,yerdən göbələk kimi,
Qəzəl 4237اشکی که گوهرش ز نژاد جگر بودهرقطره اش ستاره صبح اثر بود
Mən də gedəsiyəmXəstəxanada mənə baş çəkməyə gələnlərin əksəriyyəti bir-*birindən xəbərsiz eyni cümləni təkrar edirdilər: “Dur ayağa, xəs -*
Qəzəl 4247Zahid yol alıb Kəbəyə, bax, başında dəstar,Sərxoş nə bilir, yolundakı o daşdı, divar.
Can ağrısının cavan xəstəyə sualıİstəyirdin bir nəfəsə yüz bələni aşasan,İstəyirdin dəniz kimi qaynayasan, daşasan,
Qəzəl 4265Sinədən qalxan o ahlar dönər axırda ələmə,Sahibi-meydan olar sahib olan dərdə-qəmə.
Mən onda bildimBir dünya gözəli çıxdı qarşıma,İnsan nə deməkdi, mən onda bildim.