Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Sənə baxırdım, sənə...bir dəstə gül qoydular
Qara rəngAğlama qara rəngAğlayarsan qaran yuyular
Gülşəni-raz, fəsil 50هر آن چیزی که در عالم عیان استچو عکسی ز آفتاب آن جهان است
Ey saçı sünbül, yüzi dadə, gözi ahubərəEy saçı sünbül, yüzi dadə, gözi ahubərə,Boldu sənsiz ruzigarım tirəvü bəxtim qarə.
Ordan-burdan 103Müəllimlər ictimainə dairTəvəqqe eləyirəm ki, bu yazdıqlarımı elə tez-tez və tələsə-tələsə oxuyasınız ki, guya, daldan sel gəlib sizi basacaqdır və əgər mümkün olsa, bunu oxuduqda gözlərinizi bərəldib, ağzınızı köpüklədin.
DünyaƏrbabı sultanı dolandırırsan,Dolanır karı da, koru da dünya.
Qalx, könül, pərvaz elə, eylə tələb bir səfəriQalx, könül, pərvaz elə, eylə tələb bir səfəri,Xabi-röyada qasid verdi mana vay xəbəri.
Qəzəl 76رخت گرچه چو خورشید فلک مستور میباشددلم هم در فروغ خویشتن مستور میباشد
İllər ayrıcındaİllər ayrıcında, vaxt ayrıcında,Tale ayrıcında, baxt ayrıcında
Zümzümati-təhəssürat, yaxud qarışıq xəyallarFikrim yaşayır mə'niyi-rə'nalər içində,Ruhum uçuyor cənnəti-ülyalər içində,
Şeir 100زاغی به طرف باغ، به طاووس طعنه زدکین مرغ زشت روی چه خودخواه و خودنماست
Qitə 84پر شد در و دیوار بَلَد از گل و از لایکو خاک که گویم به سَرَت ای بلدیّه
Sən oluram mənYaxşı ki, ayrıyıq,Yaxşı ki, bizdən
Nameye-həftom. Rəftəne-əşq besuye-mə’şuq (Yeddinci məktub. Göz yaşının Mə’şuqun yanına getməsi)Çün yola düzəldi, Yaş getdi,Əql ilə rəvanü baş getdi.
Oxu, RəşidRəşid Behbudova ithaf*Oxu, Rəşid!
Dünyanın sonuna nöqtə qoya bilmir TanrıGecə saat 25:00qısılıb göyüzünün bir küncünə
Hele mehebbetim düşüb derbederHele mehebbetim düşüb derbederYollara dikilən bir cüt baxışam.
Ay nədən oldu?Əsası, mənası, təbi, təməli,Dünyanın cümləsi ay nədən oldu?
Qəzəl 1414Hardasan, çox gəzmişəm, ey nazlı canan, hardasan?Bir məkanın yoxmudur, söylə, doğrudan hardasan?
Rübai 256Xaqani, tükənməz zülmü fələyin,Gör, necə olmuşdur əhvalın sənin:
Qəzəl 582باز قلندر شدیم، خانه بر انداختیمعشق نوایی بزد، خرقه در انداختیم
Qəzəl 69Sərvdə qəddin qədər yoxdur gözəllik, ey pəri,Leyk o sabit dayanmış, sən gəzərsən hər yeri.
ArvadbazlıqAxır vaxtlarda “Molla Nəsrəddin” idarəsinə bəzi yerlərdən bəzi şikayətlər gəlir. Şikayətçilərin içində bakılı da var, irəvanlı da var, göyçaylı da var və hələ bəlkə bir özgə yerli də var. Şikayətçilərin şikayət etdikləri mətləb əhəmiyyətsiz deyil. Nə danışırsan, necə əhəmiyyətsiz deyil, bəlkə çox vacib məsələdir. Əgər bu məsələ bu tez vaxtda açılmasa, biz müsəlmanlar üçün yaxşı keçməz.Məsələ budur:
Kılıç yalın vireli elüme alî velîKılıç yalın vireli elüme alî velîKime elest didüm ise bana didi belî
Xosrov və Şirin, fəsil 79Bu sözləri deyən müdrik ixtiyar,Bu sayaq eylədi bizi xəbərdar:
Qəzəl 346از خم صفا جام می ناب بیاریدگر شمع ندارید بمهتاب بیارید
Azərbaycan padşahlarıHərdən bir mənim xəyalıma bir belə şey gəlir:Azərbaycanda necə padşah var?
Rübai 23موصوف صفات قل هو الله علی استدر عالم معرفت شهنشاه علی است
Töhfeyi-Sami, bölmə 271مولدش هرات است و چون پدرش معمار بود بنابر آن این تخلص اختیار کرد ذاتش در اصل چون قابل افتاده بود در اوایل جوانی روی توجه بجانب کسب کمالات آورده بی تکلف در اکثر فنون گوی مسابقت از اقران ربود . و بنیان فضایلش صفت کانهم بیناین مرصوص پیدا کرد از خبر مبرور امیر غیاث الدین منصور منقول است که میفرموده : « ملا بنایی ملای شاعران و شاعر ملایان است » و در تصوف و خوشنویسی و خوشخوانی مشهور و در علم موسیقی و ادوار که از اقسام ریاضی است رسایل دارد و ظرافت طبعش بمرتبه ای بود که نسبت بامیر علیشیر که نزاکت مزاجش از آن مشهور تر است که احتیاج به تعریف داشته باشد سخنانی ظرافت آمیز میگفتند از جمله آنکه روزی بدکان پالان دوزی رفته و گفته که پالان امیر علیشیری میخواهم . این سخن بامیر علیشیر رسیده با او سوء مزاجی پیدا کرده چنانکه در وطن اصلی خود نتوانست بود روی بعراق آورد و در خدمت سلطان یعقوب اندک اندک ترقی کرده کتاب بهرام و بهروز را بنام پادشاه مذکور گفت و چون یوسف بیک برادر سلطان یعقوب نیز مقارن این حال ارتحال یافته بوده و در آن واقعه این بیت گفته :بعد از اندک زمانی حب وطن او را بجانب هرات کشید و دیگر باره امور ناملایم از او سر میزد و در این نوبت امیر علیشیر بیشتر از پیشتر رنجیده کار بجایی رسید که پروانه قتلش حاصل کرد از جمله رنجش آنکه چون میر بنابر عدم توجه بجانب تأهل به عنیت اشتهار یافته بود و مولانا قصیده ای در مدح او گفته صله ای چنانکه مطبوع او بود باو نرسید بناء علیه آن قصیده را باسم سلطان احمد میرزا قوم سلطان حسین میرزا کرده باو گذرانید . این معنی مسموع میر شد نسبت به مولانا در مقام کلفت شدند.
Qitə 49خسروا طبع تو روز و شب نشاط آلود باددشمنانت را ز دیده روی خون پالود باد