Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Düşmən – dedi dust – dər kəmindir.Vəslim günü bu idi, həmindir.
Ömrün son limanıQocalmış bir evdə atamla, anamBir uzaq xəyallar, bir də özləri...
Min illər məndə üzən gəmiBu dünyadan bezə-bezə,bir gün də bezib bu candan,
Hıçqıra-hıçqıraDoğma yurdda yollar keçdimHey xəyallar qura-qura
Qəzəl 5555به دور خط از آن چاه زنخدان بیش می لرزمز آسیب چه خس پوش بر جان بیش می لرزم
Qəsidə 14Mənə ömrüm boyu dövran eləyib çoxlu cəfa,Kimə mən ərz eləyim: görməmişəm onda vəfa.
Məntiqül-üşşaq, fəsil 66چو گوش ماهرخ پر شد ز زاریبه جای آورد شرط دوستداری
Qəzəl 399Mənəm şeydası ol mahın, o məndən bir xəbər tutmaz,Saqınmaz tiri-ahimdən ki, qarşımda süpər tutmaz.
Qəribə tapmacaDoğrudan da bu tapmaca çox qəribədir. İndi bir Allah bəndəsinin yolu düşə Parijə, ya Londona. Bu tapmacanı orada söyləyə. Yəqin ki, belə bir sözə orada heç bir kəs inana bilməz.
Bürka'-i zülfi gözüme gör ne hicâb gösderürBürka'-i zülfi gözüme gör ne hicâb gösderürLa'l-i lebin şerâb ider bağrı kebâb gösderir
İqbalnamə, fəsil 7Nə gözəl günəşsən, ta uzaqlardanEdirsən bizimçin hər şeyi əyan.
Məqamatül-arifin, 2بشنو،ای طالب ره توفیقدر طریق خدا علی التحقیق
Ana diliHərdən bir mənim xəyalıma bir belə şey gəlir:Mən universitet, yə’ni darülfünundan tazə qurtarıb vətənimizə gələn günü şəhərimizin qazısı axund molla Səbzəli gəldi bizim evə, mənim görüşümə. Evimizdə heç kəs yox idi anamdan savayı. Bu övrət də çıxdı o biri otağa və qazı ilə biz başladıq söhbəti. Deməyinən yazıq anam da qapının dalında durub qulaq asır.
Qəzəl 15ای رموز لوح رویت عنده امالکتابکرده طی پیش جمالت نامه حسن آفتاب
Töhfeyi-Sami, bölmə 632از ورجرد همدانست و مرید نوربخشیه و مردی صوفی و گوشه نشین، این مطلع از اوست :
Qəsidə 59ای ماه خوش حدیث و نگار نکو کناربا شاخ زی من آر یکی نازه کو کنار
Bu Gəncədə bir gənci-nihanım qaldıBu Gəncədə bir gənci-nihanım qaldı,Bir simbədən, qönçədəhanım qaldı.
AtamızKönül sizə türküsünü açıqlar,Sevginizlə ətirlənir butamız.
Müləmmə 21اشرب مع الندامی فی روضة الخزامیفالصبح قد تبدی والریح قد تنسم
Azərbaycandan ayrılmazGözəllik, incəlik, sevgi, vəfa insandan ayrılmaz,Coşan sellər, axan çaylar necə ümmandan ayrılmaz.
Günəşlə bəhs edirəm mən bu gül cəmalım iləGünəşlə bəhs edirəm mən bu gül cəmalım ilə,Necə bərabər olur ay iki hilalım ilə?
Tülkü və dəvəBir tülkü gedənlər hinə girib kəndin toyuq-xoruzunu yeyirdi. Kənd əhli bu tülkünün əlindən təngə gəlmişdi. Nə qədər çalışırdılar, onu tuta bilmirdilər.Bir gün həmin kəndin dəvələrindən biri otlaya-otlaya kənddən uzaqlaşır. Doyduqdan sonra dincəlmək üçün bir baş tülkünün yuvasının ağzında uzanır. Özü bilmədən elə uzanır ki, quyruğu yuvanın ağzına düşür. Tülkü dəvəni görüb çox şad olur, öz-özünə düşünür: “Bu ovu mənə baxtım gətirib, quyruğundan tutub bu dəvəni yuvama çəkərəm, sonra da düz bir ay ləzzət ilə yeyərəm”.
Rübai 34لاله چو پریر آتش شور انگیختدی نرگس، آب شرم از دیده بریخت
Qəzəl 214روییست که عالم از تو دیدهیا گلشن هیچ کس ندیده
Ləali-mənzumə, fəsil 50سحّ طرفی الدّموع حتی تخلیو فوادی من الجوی لا یسلی
Qəzəl 78زلف ترک من صبا هردم مشوش میکندتا دماغ عاشقان از بوی آن خوش میکند
Deyir ("Oylə səngindir ki, əsqali-təəssübdən yüküm")Oylə səngindir ki, əsqali-təəssübdən yüküm, –Gündə min tərpənsə yer, tərpənməz əsla bir tüküm!
"Xanım qələmi"Qələm köftə ki, mən şahi cahanəm,*Qələmzənrə bə dövləti mirəsanəm...*
Mefistofel, yaxud dost cildində düşmənMefistofel! Mefistofel! Səni ölmüş sanırdıq biz,Fəqət sağsan, "əfv elə" ki, görməmişdir gözlərimiz.
Köhnə qafiyələr – Çaylaq daşlarıŞairlər, sözləri buxovlamayın,Gəlin yığışdıraq qafiyələri!