Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Baharda, yay çağında,Bizim kolxoz bağında
Rübai 167آنی که به هیچ کس تو چیزی ندهیصد چوب مغل خوری پشیزی ندهی
Qəzəl 84در پیش اختیار تو ما را چه اختیاردر ملک پادشاه گدا را چه اختیار
Qəzəl 11سالها گوشه غم بود دل ریش مراباز عشق آمد و افکند به تشویش مرا
Qəzəl 215اثر لطف خدایی که چنین زیباییتا تو منظور منی شاکرم از بینایی
Hüseyn Kəmal deyir ki ("Tə’nü təhqirə təhəmmül edərəm mən, lakin")Tə’nü təhqirə təhəmmül edərəm mən, lakinTə’n edən zati-firumayədə vicdan olsa;
Almas gəldi– Pambıqda tərləyirsən, ya yox? Tərləyirsən. Ürəyin yanır, ya yox? Yanır. Yaxşı, palçıqlı su içsən yaxşıdır, ya çay? Əlbəttə ki, çay istəyəcəksən. Bir stəkan çay sənə can verər, qan verər, dincəldər. Səni açar... İndi ki belədir niyə olmasın...Almas xalanın çıxışı vəziyyəti dəyişdi. O, tarlalarda yeməkxana təşkili və əhəmiyyəti haqqında inandırıcı danışır və əl-qolunu ölçərək deyirdi:
Günəş günüƏkinçi, səpinçi gününə yaxın,Dəmirçi, kömürçü gününə yaxın,
Dün hökm qıldı qətlimə ol şəh itab iləDün hökm qıldı qətlimə ol şəh itab ilə,Şad eylədi gədasını bu xoş cavab ilə.
Keçmişi üç nöqtə olub...Bü mücərrəd qurumun keçmişi üç nöqtə olub,Biri bir nöqtə olubsa, beşi üç nöqtə olub.
Mən səni yuxuda görürəm hər günMən səni yuxuda görürəm hər günƏn şirin arzular, diləklər kimi.
Mir Cəlal misal çəkərdiİş axtarma, adam axtar, –Mir Cəlal misal çəkərdi.
Ənbərin zülfün ki, düşmiş ay yüzünə sayəsiƏnbərin zülfün ki, düşmiş ay yüzünə sayəsi,Bir qara yilan urur kim, gül ola həmsayəsi.
Üçüncü pərdəMeşə içində boş yerdə vaqe olur. İki çadır qurulubdur. Hər çadır ağzında bir nəfər əsgər durubdur. Bəkir tək ora-bura gəzinir. Pərdə qalxır.*Bəkir** (söz ilə). Harun, bəli, düşməni məğlub etdi! Zeyd məyus qaldı... Nə edim? Zeydin təklifini qəbul edim, etməyim? Təklifi ağırdır. Lakin əvəzində verdiyi simuzərin çəkisi də ağırdır! (Fikrə gedir.) Olsun! Mənə simuzər lazımdır! (Bu halda pərdə dalından qoşunun səsi gəlir.) Aha, gəlirlər!
Ol kimsə kim, bu dünyəvü üqbadə şahdirOl kimsə kim, bu dünyəvü üqbadə şahdir,Həm ənbiyalər üstə ulu padşahdir.
Qəzəl 6800Ey gözəl, həm meypərəst, həm də qəzəlxan olmusan,O yaman gözdən uzaq, məşhuri-dövran olmusan.
Rübai 247Yanında daima bir qəfəsin var,Uçdu bu qəfəsdən tutduğun quşlar.
Qəzəl 376دوشم فغان و ناله به هفت آسمان رسیددودم به دل برآمد و آتش به جان رسید
Qəzəl 67Məcnunla mənim dərdimin əfsanəsi birdir,Söz ayrısa da, aşiqi-divanəsi birdir.
İnsan və heyvanOrucluğun yavuqlaşmağı münasibətilə*Bir var insan, bir də var heyvan.
Sohbetünsüz nigârâ vâye kanıSohbetünsüz nigârâ vâye kanıOl sa'âdet fakîre baya kanı
Xosrov və Şirin, fəsil 17Gecənin saçları ətir saçanda,İşıq qaranlığı görüb qaçanda,
Qəzəl 50ای پرتو جمال ترا بنده آفتابوز پرتو جمال تو فرخنده آفتاب
İntihar ərəfəsindəBirdən-birə yadıma düşdü. Miss Hannanın nə vəziyyətdə olduğundan xəbərim yox idi. Şübhəsizdir ki, o, osmanlılarla bərabər çəkilib gedə bilməyəcəkdi, çünki onlar çəkilərkən Təbrizə girə bilmədilər. Miss Hannanın özü də Helmi ilə bərabər getmək istəmirdi, o, «Təbrizdə məhv olmaqdan qorxmuram, lakin osmanlılara qoşulub getməkdən qorxuram? demişdi.Mən miss Hamnanı, rus qoşununun qabaq dəstələri şəhərə girdiyi zaman xatırladım. Şeşgilandan gəlirdim, yolum onun qapısından düşəcək idi. Onunla görüşməyi və vəziyyətini yoxlamağı düşünürdüm. Mən onun qapısının qabağına gəlirkən xidmətçisi kiçik təbrizli oğlan məni görər-görməz dəhşətli bir surətdə:
Qəzəl 185در خمارم ساقیا! جام جمی میبایدممحرم همدم ندارم، همدمی میبایدم
Töhfeyi-Sami, bölmə 128از سادات خراطی استر آباد بود امیر عماد نام داشت . این اشعار از اوست :نه جوهر ست به تیغ تو پیچ و تاب زده
Qəsidə 204روزی که تو آن زلف پر از مشک فشانیما را ندهد هیچ کس از مشگ نشانی
Mir Cəfərə xitabCəfər, ey qönçeyi-gülüstanım!Ey mənim bülbüli-xoşəlhanım!
O günGələcək bir gün, əminəm, o gözəl gün gələcək,Yurdumun haqlı səsi haqqa qədər yüksələcək!
Rübai 117پیوسته ز روزگار دشمن کاممگر شهد خورم زهر شود در کامم