Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Dünya padişahı bəxtiyar xaqanBarınsın dünyada təxtü tacından.
Qəzəl 248من رند خرابات مغانم چه توان کرد؟آشفته و رسوای جهانم چه توان کرد؟
Balaca felyetonFələstində yerli ərəblər tərəfindən min nifrətlər ilə qarşılanmış Balfor indi də Diməşqə, Şama gedir.*Çıxdı nifrətlə Fələstin xalqı istiqbalıma
Qəzəl 203گوهر گنج حقیقت به حقیقت ماییمنور ذات جبروتیم که در اشیاییم
Qitə 64مخالفان ترا گردن ای ملک زده بادبتیر محنتشان دیده دل آژده باد
Töhfeyi-Sami, bölmə 277مشهور است که مروی است اما خود میگوید که از تونم از شعرای مشهور است در همه باب شعر گفته اما در منقبت بسیار کوشیده در اوایل جوانی بسیار بی قید و لاابالی بوده و اکثر به هجو مردم زبان میگشود و اهاجی که میان او و وحیدی قمی واقع شده مشهور است از غایت رکاکت ایراد آن ننمود این چند بیت از جمله ابیات اوست :آیت رحمتی چنین نامده بر زمین فرو
Hər aşiqin ki, sən kimi bir gülyanağı varHər aşiqin ki, sən kimi bir gülyanağı var,Lalə kimi, əyandı ki, köksündə dağı var.
Qitə 7بزرگ جهان خواجه شاه قدرکه بر عالم مکرمت پادشاست
DünyaAzmı dünya deyə vəcdə gələnlər,Kim onu tamaşa etmək istəmir,
Anam torpaqÜrəyimdə gəzdirirəm doğma anam torpağı,Babalardan yadigardır hər gülşəni, hər bağı.
O can alan nə bilir, aşiqin pənahı nədir?O can alan nə bilir, aşiqin pənahı nədir?Ona bu hüsnü verən qüdrəti-ilahı nədir?
Hər şey varBu ölkədə nələr yoxdur görənə?Hər yan, hər şey bir-birindən gözəldir.
Tərcibənd 2ای شوق تو رهنمای دلهادردت همه جا دوای دلها
Ləali-mənzumə, fəsil 2چون کرد خور ز توسن زرین تهی رکابافتاد در ثوابِت و سیاره انقلاب
Qəzəl 9چشم مستش دوش میدیدم به خوابکرده بود از ناز آغاز عتاب
Bir qəlbin yanğısı– Ay doktor, üstünüzə sağlıq, ürəyim qəfəs quşu kimi hey çırpınıb durur, sakit olmur. Mənim bu dərdimə bir əlac!– Nə olub məgər?
Zərrəyə, kiçikliyə, cılızlığa yadam mənZərrəyə, kiçikliyə, cılızlığa yadam mən,İstəmişəm hər şeyin nəhənginə çatam mən.
Mənsiz yaşaÖyrən mənsiz yaşamağa,mənim gülüm.
Qəzəl 132برگِ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرادستِ خود از هر چه شستم پاک، قسمت شد مرا
Qitə 12Xaqaniyəm, qəlbim azaddır mənim,Ağlım, idrakımdır yol göstərənim.
Qəzəl 92Lalə qəlbin yaxıb eşqin, onu sevdaya salıb,Əridib şəmi məhəbbət odu, qovğayə salıb.
Qəzəl 783ما با تو رسم یاری گفتیم اگر شنیدیاحوال خود به زاری گفتیم اگر شنیدی
BinəsiblərBunlar çoxdur: bircə Zaqafqaziyada bunlar yüz minlərlə hesablanır. Onlar dilənçilərə oxşayırlar. Həmişə cırım-cındırda, ac, yorğun. Onlar bizim həmvətənimiz deyildirlər, qonaqdırlar. Onlar buraya uzaq məmləkətlərdən işləmək üçün gəlmişlər və işləyirlər. Amma onlar son dərəcə yazıqdırlar. Çünki heç kəs onları sevmir, heç kəs onların fikrini çəkmir, onların qeydinə qalmır. Onları, buraxıb gəldikləri yerdə də sevmirlər, bizdə də sevmirlər.Nə üçün onları sevmirlər? Bunu heç kəs bilmir. Mən isə belə fikir edirəm: onları onun üçün sevmirlər ki, onlar cındır paltarlıdırlar, çünki onlar acdırlar.
Didi ki neçün gözüni pür nem görüremDidi ki neçün gözüni pür nem görüremYa gönülüni ben nişe pür gam görürem
İqbalnamə, fəsil 32Üç gün ötüb keçdi, yenə asimanRum-zənci oyunu oynayan zaman
Qəzəl 249تا که از جور زمان بر جگرم ریش رسد؟حق بفریاد دل خسته درویش رسد
Məhərrəm nəğmələriMəhərrəm gəldiyi üçün şeyx Qəni şəxsən məscidin döşənməsi işlərində iştirak edir.*Toplandı yenə məşhədilər yanına şeyxin,
Qəzəl 204شق شد سماوات دخان از وجه خوب دلبراناینک دلیل روز حشر آمد برای بندگان
Qitə 67آذر فرو زو می خور شاها بماه آذرآیین ماه آذر بوی می است و آذر
Töhfeyi-Sami, bölmə 287خواهر زاده ی مولانا شهیدی قمی است سرور بی باکان و سر دفتر چپانیان بود و در این وادی ها هر چند تعریف او کنند باور توان داشت، گویند بی باکی او تا بحدی بود که روزی سلطان حسین میرزا در خیابان هرات دچار او شده بواسطه مرض فالج در تخت روان سیر میکرده از کمال لطف و احسانی که با طبقه شعر او ظرفا داشته اند فرموده اند « هان مولانا چو نی؟» جواب گفته : « الحمدلله دو پای روان دارم و سیر می کنم! و همچون مرده ها مرا بر تخته پاره ای نبسته اند و چهار کس نمیگردانند!! » دیگر هزلهایی که او با مردم کرده بسیار است و تحریر آن موجب تطویل میشود. استغناء و عدم توجه او به مزخرفات دنیوی و کم طمعی او را در نظر خلق عزیز میگردانید . آخر بواسطه جنگی که میان یکی از اولاد سلطان حسین میرزا و سلاطین ازبک واقع شد کشته گشت . این اشعار از جمله زاده های طبع اوست :بکوی او مرا سنگین دلان دیدند و غوغا شد