Sad
چشمِ او چندان که مستِ خواب میسازد مراتابِ آن موی میان بیتاب میسازد مرا
Ghazal 1265کوه غم بر خاطر آزادمردان بار نیستسایه ابر سبکرو بر گلستان بار نیست
Ghazal 1273هر که از دل دور باشد در نظر منظور نیستهست دایم در نظر آن کس که از دل دور نیست
Ghazal 1275روی سخت کوه را پروایی از شمشیر نیستدر گرانجان تبت وارونه را تأثیر نیست
Ghazal 1276حسن را جز چشم حیران، دست دامنگیر نیستعکس را پای سفر ز آیینه تصویر نیست
Ghazal 1278گرچه طبعم کم ز خورشید جهان افروز نیستدر نظرها اعتبارم چون چراغ روز نیست
Ghazal 1283آه مظلومان برون آید ز لب بی اختیارناوک دلدوز را آسودگی در کیش نیست
Ghazal 129دیدنِ لعلِ لبش خاموش میسازد مراتنگظرفم، رنگِ می مدهوش میسازد مرا
Ghazal 1307هیچ لب زیر فلک بی ناله جانکاه نیستتار و پود عالم امکان به غیر از آه نیست
Ghazal 1324زان لب شیرین که در هر گوشه صد فرهاد داشتبوسه ای برد از میان ساغر که صد فریاد داشت
Ghazal 1327تا مرا عشق بلند اقبال در زنجیر داشتپیچ و تاب من شکوه جوهر شمشیر داشت
Ghazal 1334آن لب نو خط غباری از دل ما برنداشتآب خضر از دل سیاهی فکر اسکندر نداشت
Ghazal 1336قامتت خم گشت و پشتت بار طاعت برنداشتچهره بی شرمیت رنگ خجالت برنداشت
Ghazal 1355می توان از گلشن فردوس دست افشان گذشتاز تماشای بناگوش بتان نتوان گذشت
Ghazal 1357کاروان گریه از چشمم ندانم چون گذشتتا سر مژگان رسید، از صد محیط خون گذشت
Ghazal 1383جای جام باده را تریاک نتواند گرفتخاک جای آب آتشناک نتواند گرفت
Ghazal 1392گر چنین شمشیر آن بیباک خواهد بر گرفتموج خون زنگ از دل افلاک خواهد بر گرفت
Ghazal 1403پیش ازین جانان حساب دیگر از من می گرفتهمچو قمری طوق حکم من به گردن می گرفت
Ghazal 1410دست بر هر چه فشاندم به رگ جان آویختدامن از هر چه کشیدم به گریبان آویخت
Ghazal 1420خط نارسته ز لعل لب دلبر پیداسترشته از صافی این دانه گوهر پیداست
Ghazal 1426اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراستبحر و کان را نبود این زر و گوهر که مراست
Ghazal 1429کار سرجوش کند درد ایاغی که مراستپر طاوس بود پای چراغی که مراست
Ghazal 143بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مراخیزد از بلبل فغان چون در چمن بیند مرا
Ghazal 1430در لحد گل نکند شعله داغی که مراستروغن از ریگ کند جذب چراغی که مراست
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.