Ghazal 1753

کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده استچو خضر غوطه به سر چشمه بقا زده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1754

رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده استکه قفل بر دهن بسته هیچ کس نزده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1755

به نیم جلوه کسی کشوری بهم نزده استبه یک پیاده کسی لشکری بهم نزده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1756

چه شوخی از نگه بیگناه ما شده است؟که شرم تشنه به خون نگاه ما شده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1757

جهان ز عکس رخ آن یگانه پر شده استمثال واحد و آیینه خانه پر شده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1758

هنوز خنده ازان لب بدر نیامده استنمک به پرسش داغ جگر نیامده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1759

کدام زهره جبین بی نقاب گردیده است؟که آتش از عرق شرم، آب گردیده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 176

خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرابالش پر می شود سنگی که شد بالین مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1760

به دوست نامه نوشتن، شعار بیگانه استبه شمع، نامه پروانه بال پروانه است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1761

خط تو چهره گشای بهار آینه استتبسمت گل جیب و کنار آینه است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1762

ز موج لاله و گل باغ عالم آبی استپی کشیدن دل هر بنفشه قلابی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1763

ز یار لطف نهان خواستن فزون طلبی استکه دل زیاده برد خنده ای که زیر لبی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1764

عمارتی که نگردد خراب، همواری استگلی که رنگ شکستن ندیده هشیاری است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1765

به نوخطان نگرستن دلیل دیده وری استکه حسن چهره بدیهی و حسن خط نظری است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1766

درین جهان که سرانجام خانه پردازی استعمارتی که به جای خودست خودسازی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1767

میی که درد ندارد صفای درویشی استگلی که رنگ نبازد لقای درویشی است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1768

شدم غبار و همان خارخار من باقی استتوجه چمن آرا به این چمن باقی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1769

مرا که پرده چشم و حجاب هر دو یکی استقماش چهره او با نقاب هر دو یکی است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 177

شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرااز خمار می نمی شد دل سیه چندین مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1770

چراغ صبح و دم مستعار هر دو یکی استبقای خرده جان و شرار هر دو یکی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1771

ازان مرا شب و روز سیاه هر دو یکی استکه با غرور تو، آه و نگاه هر دو یکی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1772

فضای دشت ز خونین دلان گلستانی استز خود برآ که عجب دامن بیابانی است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1773

سفر نکردن ازان کشور از گرانجانی استکه مرگی دل و قحط غذای روحانی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1774

ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی استدهان پسته پر از خون دل ز خندانی است

Saib TabriziGhazal2 min

Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.