Ghazal 1731

شراب کهنه که روشنگر روان من استمصاحب من و پیر من و جوان من است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1732

اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من استشکستگی گلی از گوشه کلاه من است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1733

فلک دو تا ز گرانباری گناه من استسیاهی دل شب از دل سیاه من است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1734

منم که معنی بیگانه آشنای من استنهال خامه من باغ دلگشای من است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1735

کجا ز دایره عشق، حسن بیرون است؟سیاه خیمه لیلی ز آه مجنون است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1736

حذر کنید ز چشمی که آسمان گون استکه همچو سبزه شمشیر تشنه خون است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1737

ثبات دولت خوبی ز کوه تمکین استحصار عافیت باغ، گوش سنگین است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1738

رکاب عزم تو در دست خواب سنگین استوگرنه توسن فرصت همیشه در زین است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1739

گلی که طرح دهد رخ به نوبهار این استلبی که می شکند دیدنش خمار این است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 174

کو می گرمی که در جوش آورد خون مرا؟چون شفق سازد فلک پرواز گلگون مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1740

خوشا دلی که نمکسود از ملاحت اوستکباب آتش بی زینهار طلعت اوست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1741

ز درد، عشق مرا بی نیاز ساخته استز جستجوی دوا بی نیاز ساخته است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1742

هنوز خط ز لب یار برنخاسته استغبار فتنه ازین رهگذر نخاسته است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1743

مرا به سیل سبکسیر رشک می آیدکه غیر صدق طلب راهبر نخواسته است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1744

گشاد دل به سخنهای آشنا بسته استنشاط گل به سبکدستی صبا بسته است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1745

به هیچ و پوچ مرا عمر چون شرر بسته استز خود برون شدن من به یک نظر بسته است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1746

نمک به دیده ام از غیرت حنا خفته استکه زیر پای تو چون عاشقان چرا خفته است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1747

به هر دل آتشی از روی دلبر افتاده استسپند ماست که از چشم مجمر افتاده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1748

ز بس به کشتن من تیغ مایل افتاده استهزار مرتبه در پای قاتل افتاده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1749

به نامرادی ما عشق مایل افتاده استوگرنه مطلب کونین در دل افتاده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 175

نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مراترزبانی در گلو شد گریه خونین مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1750

نه چهره اش عرق از گرمی هوا کرده استنگاه را رخ او آب از حیا کرده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1751

نه خط ز خال لب یار سر برآورده استکه در هوای شکر، مور پر برآورده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1752

ز خاک همچون هدف هر که سر برآورده استبه جرم سرکشی از تیر پر برآورده است

Saib TabriziGhazal1 min

Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.