Saib Tabrizi: Safavid era
شراب کهنه که روشنگر روان من استمصاحب من و پیر من و جوان من است
Ghazal 1732اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من استشکستگی گلی از گوشه کلاه من است
Ghazal 1733فلک دو تا ز گرانباری گناه من استسیاهی دل شب از دل سیاه من است
Ghazal 1734منم که معنی بیگانه آشنای من استنهال خامه من باغ دلگشای من است
Ghazal 1735کجا ز دایره عشق، حسن بیرون است؟سیاه خیمه لیلی ز آه مجنون است
Ghazal 1736حذر کنید ز چشمی که آسمان گون استکه همچو سبزه شمشیر تشنه خون است
Ghazal 1737ثبات دولت خوبی ز کوه تمکین استحصار عافیت باغ، گوش سنگین است
Ghazal 1738رکاب عزم تو در دست خواب سنگین استوگرنه توسن فرصت همیشه در زین است
Ghazal 1739گلی که طرح دهد رخ به نوبهار این استلبی که می شکند دیدنش خمار این است
Ghazal 174کو می گرمی که در جوش آورد خون مرا؟چون شفق سازد فلک پرواز گلگون مرا
Ghazal 1740خوشا دلی که نمکسود از ملاحت اوستکباب آتش بی زینهار طلعت اوست
Ghazal 1741ز درد، عشق مرا بی نیاز ساخته استز جستجوی دوا بی نیاز ساخته است
Ghazal 1742هنوز خط ز لب یار برنخاسته استغبار فتنه ازین رهگذر نخاسته است
Ghazal 1743مرا به سیل سبکسیر رشک می آیدکه غیر صدق طلب راهبر نخواسته است
Ghazal 1744گشاد دل به سخنهای آشنا بسته استنشاط گل به سبکدستی صبا بسته است
Ghazal 1745به هیچ و پوچ مرا عمر چون شرر بسته استز خود برون شدن من به یک نظر بسته است
Ghazal 1746نمک به دیده ام از غیرت حنا خفته استکه زیر پای تو چون عاشقان چرا خفته است
Ghazal 1747به هر دل آتشی از روی دلبر افتاده استسپند ماست که از چشم مجمر افتاده است
Ghazal 1748ز بس به کشتن من تیغ مایل افتاده استهزار مرتبه در پای قاتل افتاده است
Ghazal 1749به نامرادی ما عشق مایل افتاده استوگرنه مطلب کونین در دل افتاده است
Ghazal 175نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مراترزبانی در گلو شد گریه خونین مرا
Ghazal 1750نه چهره اش عرق از گرمی هوا کرده استنگاه را رخ او آب از حیا کرده است
Ghazal 1751نه خط ز خال لب یار سر برآورده استکه در هوای شکر، مور پر برآورده است
Ghazal 1752ز خاک همچون هدف هر که سر برآورده استبه جرم سرکشی از تیر پر برآورده است
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.