Saib Tabrizi: Safavid era
یارب از دل مشرق نور هدایت کن مرااز فروغ چشم خورشید قیامت کن مرا
Ghazal 1710سرود مجلس ما جوش مستی ازل استبط شراب در اینجا خروس بی محل است
Ghazal 1711حضور عالم ایجاد در قرار دل استسفر اگر همه یک منزل است بار دل است
Ghazal 1712جهان و هر چه در او هست رونمای دل استبه هیچ جا نرود هر که آشنای دل است
Ghazal 1713فراغ بال طمع کردن از فلک خام استکه فلس ماهی این بحر حلقه دام است
Ghazal 1714همین نجابت ذاتی است آنچه محترم استبزرگیی که بود عارضی کم از ورم است
Ghazal 1715سحاب گرد کدورت شراب صبحدم استنشاط روی زمین در رکاب صبحدم است
Ghazal 1716قماش چهره یار از بهار معلوم استکه روی کار، هم از پشت کار معلوم است
Ghazal 1717ز رنگ آل، ظهور جلال معلوم استجلال حسن ز روی جمال معلوم است
Ghazal 1718زمین ز جلوه قربانیان گلستان استبریز خون صراحی که عید قربان است
Ghazal 1719ز داغ، سینه پر تیر من گلستان استز چشم شیر، نیستان من چراغان است
Ghazal 172ساقی از رطل گرانسنگی سبکدل کن مراحلقه بیرون این دنیای باطل کن مرا
Ghazal 1720عنان نفس کشیدن جهاد مردان استنفس شمرده زدن ذکر اهل عرفان است
Ghazal 1721به غیر دل همه عالم سراب حرمان استز کعبه روی به هر سو کنی بیابان است
Ghazal 1722خزان بیجگران نوبهار مردان استبه تیغ غوطه زدن سبزه زار مردان است
Ghazal 1723بلند نام نگردد کسی که در وطن استز نقش ساده بود تا عقیق در یمن است
Ghazal 1724سیاهِ روی عقیق از جدایی یمن استکبودِ چهره یوسف ز دوری وطن است
Ghazal 1725به فکر چاره فتادن جگر گداختن استعلاج درد چو مردان به درد ساختن است
Ghazal 1726صفای حسن تو از خط به جای خویشتن استدرین غبار همان بر صفای خویشتن است
Ghazal 1727چراغ خلوت جان روشنایی سخن استبهار زنده دلان آشنایی سخن است
Ghazal 1728حریم میکده پر جوش از خروش من استشراب تلخ گوارا ز نوش نوش من است
Ghazal 1729بهشت یک ورق از لاله زار دماغ من استبهار برگ خزان دیده ای ز باغ من است
Ghazal 173در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مراشست یاد کوثر از دل آن لب میگون مرا
Ghazal 1730زبان شکوه من چشم خونفشان من استچو طفل بسته زبان گریه ترجمان من است
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.