Saib Tabrizi: Safavid era
سبزی که سیاه است ازو روز من این استسروی که منم فاخته اش این نمکین است
Ghazal 2147آن خانه برانداز که در خانه زین استمعمار تمنای من خاک نشین است
Ghazal 2148سبزی که مرا ساخته بیتاب همین استخضری که به آدم ندهد آب همین است
Ghazal 2149چشمی که نظرباز به آن طاق دو ابروستدایم دو دل از عشق چو شاهین ترازوست
Ghazal 215طی به ماهی سازد از کندی، ره یک روزه رارشته بیرون آمده است از پای، ماه روزه را
Ghazal 2150مرغی که رمیدن ز جهان بال و پر اوستاز عرش گذشتن سفر مختصر اوست
Ghazal 2151عشق است که اکسیر بقا خاک در اوستاز هر دو جهان سیر شدن ماحضر اوست
Ghazal 2152گفتار تو شهدی است که جانها مگس اوسترفتار تو سیلی است که دل خار و خس اوست
Ghazal 2153تنها نه همین ماه به فرمان خط اوستخورشید هم از حلقه به گوشان خط اوست
Ghazal 2154بودی که نمودست وجودش، دهن اوستسیبی که سهیل است کبابش، ذقن اوست
Ghazal 2155کیفیت می با لب شکرشکن توستنقلی که می از خویش برآرد دهن توست
Ghazal 2156روزم سیه از پرتو آن چشم سیاه استکز چین جبین سلسله جنبان نگاه است
Ghazal 2157یارب دل خون گشته ز مژگان که جسته است؟این قطره گرم از دل سوزان که جسته است؟
Ghazal 2158در پرده شب هر که می ناب گرفته استاز دست خضر در ظلمات آب گرفته است
Ghazal 2159از شش جهتم همچو شرر سنگ گرفته استاین بار جنون سخت به من تنگ گرفته است
Ghazal 216چون دهد پیغام تسکین بی قرار بوسه را؟حرف وصوت از دل برد کی خارخار بوسه را
Ghazal 2160یک دلشده در دام نگاهت نگرفته استدر هاله آغوش، چو ماهت نگرفته است
Ghazal 2161در روی زمین یک سر پر شور نمانده استته جرعه ای از کاسه منصور نمانده است
Ghazal 2162از مرگ به ما نیم نفس بیش نمانده استیک گام ز سیلاب به خس بیش نمانده است
Ghazal 2163زان خرمن گل حاصل ما دامن چیده استزان سیب ذقن قسمت ما دست گزیده است
Ghazal 2164رخسار تو روز سیه ریش ندیده استزلف سیهت مفلسی دل نکشیده است
Ghazal 2165از عشق دلی نیست که زخمی نچشیده استاین سیل سبکسیر به هر کوچه دویده است
Ghazal 2166با طره او مشک ختا دود کبابی استبا چهره او صورت چین موج سرابی است
Ghazal 2167هر شام ز ماه رمضان صبح امیدی استهر روز ازین ماه مبارک شب عیدی است
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.