Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
هر که راهِ گفتگو در پردهٔ اسرار یافتچون کلیم از لنترانی لذتِ دیدار یافت
Ghazal 1368لفظ معنی شد، در آن تنگ دهن مأوا نیافتخرده گل آب شد، در غنچه او جا نیافت
Ghazal 1369تا به فکر خود فتادم روزگار از دست رفتتا شدم از کار واقف، وقت کار از دست رفت
Ghazal 1374بوی زلف او حواسم را پریشان کرد و رفتبرگ عیش پنج روزم را به دامان کرد و رفت
Ghazal 1379سبزه خط صفحه رخسار جانان را گرفتطوطی خوش حرف از آیینه میدان را گرفت
Ghazal 1385مردم هموار را از خاک برباید گرفترشت های بی گره را در گهر باید گرفت
Ghazal 1394تا غبار خط به گرد عارضش منزل گرفتآسمان آیینه خورشید را در گل گرفت
Ghazal 1402دوش مجلس از زبان شکوه ام در می گرفتکاش این شمع پریشان را کسی سر می گرفت
Ghazal 1412ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاستمهره برچیده شد و بازی طفلانه بجاست
Ghazal 1423شور در دل فکند لعل خموشی که تراستخواب را تلخ کند چشمه نوشی که تراست
Ghazal 1424در کمین این فلک سخت کمانی که تراستعاقبت گرد برآرد ز نشانی که تراست
Ghazal 1433دل بی صبر به طوفان بلا رهبر ماستبال موج خطر از کشتی بی لنگر ماست
Ghazal 1435لاله روشنگر چشم و دل سودایی ماستدیدن سوختگان سرمه بینایی ماست
Ghazal 1450ترک عادت همه گر زهر بود دشوارستروز آزادی طفلان به معلم بارست
Ghazal 1452نغمه را در دل عشاق اثر بسیارستیک جهان سوخته را نیم شرر بسیارست
Ghazal 1475از دل خونشده ام چهره جانان داغ استاز کباب تر من آتش سوزان داغ است
Ghazal 1479در بهاران سر مرغی که به زیر بال استاز دم سرد خزان ایمن و فارغبال است
Ghazal 1483دل ز خال لب منظور گرفتن ستم استدانه را از دهن مور گرفتن ستم است
Ghazal 1486زنگ آیینه من صحبت بیدردان استنفس سوختگان مغز مرا ریحان است
Ghazal 1495صدف بحر بقا سینه درویشان استگوهر آن، دل بی کینه درویشان است
Ghazal 1502سیل درمانده کوتاهی دیوار من استبی سرانجامی من خانه نگهدار من است
Ghazal 1504موج سنبل ز پریشانی پرواز من استگل برافروخته شعله آواز من است
Ghazal 1510چشم بیدار چراغی است که در منزل اوستدل بیتاب سپندی است که در محفل اوست
Ghazal 1515هر که از حمد تو خاموش نگردد دم ازوستهر که در حلقه ذکر تو بود خاتم ازوست
Ghazal 1519نه همین مشک مرا خون جگر ساخته استعشق بسیار ازین عیب هنر ساخته است
Ghazal 1522آن که در جام خضر آب بقا ریخته استبه لب تشنه ما زهر فنا ریخته است
Ghazal 1523هر طرف روی نهی باده جان ریخته استاین چه فیض است که در دیر مغان ریخته است
Ghazal 1525رگ جانها به دم تیغ عدم پیوسته استزود بر باد رود هر چه به دم پیوسته است
Ghazal 1529خال زیر لب آن ماه لقا افتاده استچشم بد دور که بسیار بجا افتاده است
Ghazal 1530آتش از خشکی مغزم به دماغ افتاده استبرق در خانه ام از نور چراغ افتاده است