Ghazal 1365

هر که راهِ گفتگو در پردهٔ اسرار یافتچون کلیم از لن‌ترانی لذتِ دیدار یافت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1368

لفظ معنی شد، در آن تنگ دهن مأوا نیافتخرده گل آب شد، در غنچه او جا نیافت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1369

تا به فکر خود فتادم روزگار از دست رفتتا شدم از کار واقف، وقت کار از دست رفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1374

بوی زلف او حواسم را پریشان کرد و رفتبرگ عیش پنج روزم را به دامان کرد و رفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1379

سبزه خط صفحه رخسار جانان را گرفتطوطی خوش حرف از آیینه میدان را گرفت

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1385

مردم هموار را از خاک برباید گرفترشت های بی گره را در گهر باید گرفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1394

تا غبار خط به گرد عارضش منزل گرفتآسمان آیینه خورشید را در گل گرفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1402

دوش مجلس از زبان شکوه ام در می گرفتکاش این شمع پریشان را کسی سر می گرفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1412

ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاستمهره برچیده شد و بازی طفلانه بجاست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1423

شور در دل فکند لعل خموشی که تراستخواب را تلخ کند چشمه نوشی که تراست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1424

در کمین این فلک سخت کمانی که تراستعاقبت گرد برآرد ز نشانی که تراست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1433

دل بی صبر به طوفان بلا رهبر ماستبال موج خطر از کشتی بی لنگر ماست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1435

لاله روشنگر چشم و دل سودایی ماستدیدن سوختگان سرمه بینایی ماست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1450

ترک عادت همه گر زهر بود دشوارستروز آزادی طفلان به معلم بارست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1452

نغمه را در دل عشاق اثر بسیارستیک جهان سوخته را نیم شرر بسیارست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1475

از دل خونشده ام چهره جانان داغ استاز کباب تر من آتش سوزان داغ است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1479

در بهاران سر مرغی که به زیر بال استاز دم سرد خزان ایمن و فارغبال است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1483

دل ز خال لب منظور گرفتن ستم استدانه را از دهن مور گرفتن ستم است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1486

زنگ آیینه من صحبت بیدردان استنفس سوختگان مغز مرا ریحان است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1495

صدف بحر بقا سینه درویشان استگوهر آن، دل بی کینه درویشان است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1502

سیل درمانده کوتاهی دیوار من استبی سرانجامی من خانه نگهدار من است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1504

موج سنبل ز پریشانی پرواز من استگل برافروخته شعله آواز من است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1510

چشم بیدار چراغی است که در منزل اوستدل بیتاب سپندی است که در محفل اوست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1515

هر که از حمد تو خاموش نگردد دم ازوستهر که در حلقه ذکر تو بود خاتم ازوست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1519

نه همین مشک مرا خون جگر ساخته استعشق بسیار ازین عیب هنر ساخته است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1522

آن که در جام خضر آب بقا ریخته استبه لب تشنه ما زهر فنا ریخته است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1523

هر طرف روی نهی باده جان ریخته استاین چه فیض است که در دیر مغان ریخته است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1525

رگ جانها به دم تیغ عدم پیوسته استزود بر باد رود هر چه به دم پیوسته است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1529

خال زیر لب آن ماه لقا افتاده استچشم بد دور که بسیار بجا افتاده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1530

آتش از خشکی مغزم به دماغ افتاده استبرق در خانه ام از نور چراغ افتاده است

Saib TabriziGhazal1 min