Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
در هر ولایتی ز شرف نام ما رودگر دوست بر متابعت کام ما رود
Rubai 26هر دلبر پر جفا که در عالم هستاز روی وفاست ناصح عاشق مست
Âşık ki oynayımaya cânın hâm olaÂşık ki oynayımaya cânın hâm olaVirmese ay varın güneşe nâ-temâm ola
Məqamatül-arifin, 10قسم احوال بعد ازین باشدهر که دانست مرد دین باشد
Ghazal 66ای شمع فلک پرتوی از روی چو ماهتوی ظلمت شب شمه ای از زلف سیاهت
…Dilərdi tüstüdən olmaq kənarə…Dilərdi tüstüdən olmaq kənarə,Bətər ondan bu iş kim, düşdü narə.
YoldadırYoldadır insanın ömrünün yolu,Sevgili dünyamız hər an yoldadır.
Qit'a 60شد اسیر آن بت کو دلبر و جنگ آور بودشمع صد مجلس و پیرایه صد لشگر بود
Rubai 91جانم به سر زلف مشوش بگذارخوش باش و مرا به عیش ناخوش بگذار
Hər kim məhəbbət əhlini salmış əziyyətəHər kim məhəbbət əhlini salmış əziyyətə,Yox özgə qarğışım ona, düşsün məhəbbətə!
OxucumaOxucum, vətənə məhəbbətimiMənim bu döyünən ürəyimdə gör.
Rubai 168تن زود به خواری ای جلب بنهادیوز گفته خویش نیک باز استادی
Chronogram 3چون که در سال هزار و شصت کرداز سعادت در نجف بختم نزول
Ghazal 96چو چشم مست بدان زلف تابدار آیداسیر بند کمندت به اختیار آید
La'ali-Manzuma, chapter 11ائتدی غم طغیان سرور قلب ناشادیم اویاناود دوتوب جلم چخوب قلا که فریادیم اویان
Bimərhəmət əyanlarına şükr, xudaya!Bimərhəmət əyanlarına şükr, xudaya!Bu sahibi-milyanlarına şükr, xudaya!
Ana torpaqAna torpaq, ana torpaq!Dilə gəldi sazım yenə.
Səni aləmdə, ey arami-can, hər kim zəlil istərİsmayıl bəy Qutqaşınlıya*Səni aləmdə, ey arami-can, hər kim zəlil istər
Mənə yaşamağı öyrət, əzizimMənə yaşamağı öyrət, əzizim,Öyrət, çətinliyə sinə gərməyi,
Mənim taleyimi yazan ayrıdıSənə neyləmişəm it cənabları,qızışıb hürürsən məni görəndə.
Dutaşdı könlümə hicr odu hər yanDutaşdı könlümə hicr odu hər yan,Səni göydürməsün, ey həmnişin, yan.
Dünya qədim dünyadıHeydərbaba, dünya yalan dünyadı...*Şəhriyar*
Mən Hüseyni məzhəbəm, şahın quluMən Hüseyni məzhəbəm, şahın qulu,Yə’ni kim, mə’nidir Allahın qulu.
Ghazal 6605رخی به شبنم می همچو برگ لاله بدهدگر به هر که دلت می کشد پیاله بده
Rubai 137زلف تو بنفشه ار غلامی فرمودزین روی بنفشه حلقه در گوش نمود
Ghazal 363مرا از بخت اگر کاری برآیدبه وصل روی دلداری برآید
Rubai 28انجام وجود اهل عالم عدم استپایان سرور و راحت و ذوق غم است
Yine bu hâtıra düşdi musâhibân-ı kadîmYine bu hâtıra düşdi musâhibân-ı kadîmKi zühre çengî vü ay sâkî güneş idi nedîm
Məqamatül-arifin, 12اول آن مکاشفه است و یقینبعد ازان در مشاهده می بین
Ghazal 67ای نور رخت مطلع انوار هدایتمعلوم نشد عشق ترا مبداء و غایت