Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ز درد، عشق مرا بی نیاز ساخته استز جستجوی دوا بی نیاز ساخته است
Ghazal 1749به نامرادی ما عشق مایل افتاده استوگرنه مطلب کونین در دل افتاده است
Ghazal 1753کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده استچو خضر غوطه به سر چشمه بقا زده است
Ghazal 1755به نیم جلوه کسی کشوری بهم نزده استبه یک پیاده کسی لشکری بهم نزده است
Ghazal 1766درین جهان که سرانجام خانه پردازی استعمارتی که به جای خودست خودسازی است
Ghazal 1767میی که درد ندارد صفای درویشی استگلی که رنگ نبازد لقای درویشی است
Ghazal 1772فضای دشت ز خونین دلان گلستانی استز خود برآ که عجب دامن بیابانی است
Ghazal 1774ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی استدهان پسته پر از خون دل ز خندانی است
Ghazal 1778در آن مقام که حیرت دلیل دانایی استنفس شمرده زدن نیز بادپیمایی است
Ghazal 1797به آبداری لعل تو هیچ گوهر نیستبه این صفا، گهری در ضمیر کوثر نیست
Ghazal 1808اگر نمی تپدم دل، ز آرمیدن نیستکه تنگنای جهان جای دل تپیدن نیست
Ghazal 1810چه خستگی است که در چشم ناتوان تو نیست؟چه دلخوشی است که در گوشه دهان تو نیست
Ghazal 1826عنان دل ز من آن دلربا گرفت و گذاشتچو دلپذیر نبودش چرا گرفت و گذاشت
Ghazal 1831کنون که از کمر کوه موج لاله گذشتبیار کشتی می، نوبت پیاله گذشت
Ghazal 1832ز بوی زلف تو باغ آنچنان معطر گشتکه خاک مشک تر و داغ لاله عنبر گشت
Ghazal 1844سحر که باد صبا از رخش نقاب گرفتدو دست صبح به روی خود آفتاب گرفت
Ghazal 1847خطش عنان تصرف ز دست خال گرفتبه خوش سیاه دلی ملک انتقال گرفت
Ghazal 1850شب گذشته دل از زلف پر شکن می گفتغریب بود، ز حب الوطن سخن می گفت
Ghazal 1861رویی کز او نریخته است آبرو کجاست؟ابرتری که تازه شود جان ازو کجاست؟
Ghazal 1863فتح و ظفر ز خودشکنی زیر دست ماستچون زلف و خط، درستی ما در شکست ماست
Ghazal 1869درد دلم ز پرسش ارباب عادت استبیماریی که هست مرا، از عیادت است
Ghazal 1871آن خال لب ستاره صبح قیامت استعمر دوباره سایه آن سرو قامت است
Ghazal 1876با چهره شکفته گلستان چه حاجت است؟با خط و زلف، سنبل و ریحان چه حاجت است؟
Ghazal 1881در بحر شعر، خامشی از لاف بهترستدست بلند، حجت عجز شناورست
Ghazal 1887ما را کلاه فقر به افسر برابرستسد رمق به ملک سکندر برابرست
Ghazal 1894بیم و امید در دل اهل جهان پر استهرجا که رنگ و بو ست بهار و خزان پر است
Ghazal 1898جانهای آرمیده ز مردم رمانترستآبی که ایستاده تر اینجا روانترست
Ghazal 1915نقد نشاط در دل گنجینه خم استاین گنج در عمارت دیرینه خم است
Ghazal 1918در زیر تیغ یار که سرها در او گم استداریم حیرتی که نظرها در او گم است
Ghazal 1921آیینه را توجه خاطر به گلخن استهر جا صفای قلب دهد روی، گلشن است