Ghazal 2740

عارفان را نکهت سیب ذقن جان می‌دهدطفل مشرب جان برای نارپستان می‌دهد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2745

خط ز روی آتشین دلستان آمد پدیداز دل آتش بهار بی خزان آمد پدید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2746

برگرفتی پرده از رخ گلستان آمد پدیدآستین ناز افشاندی خزان آمد پدید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2754

پای در دامان تسلیم و رضا باید کشیداطلس افلاک را در زیر پا باید کشید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2756

در سر پل باده چون سیلاب می باید کشیدمی به کشتی در کنار آب می باید کشید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2757

خواری از اغیار بهر یار می باید کشیدناز خورشید از در و دیوار می باید کشید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2764

چون صراحی رخت در میخانه می باید کشیداین که گردن می کشی پیمانه می باید کشید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2765

درد را چون صاف در میخانه می باید کشیدهر چه ساقی می دهد مردانه می باید کشید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2767

دل چه تلخیهای رنگارنگ ازان دلبر کشیدقطره خونی چه دریاهای خون بر سر کشید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2768

هر که جام می به روی دلستان بر سر کشیدآب کوثر در بهشت جاودان بر سر کشید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2775

تا نکرد از گریه چشم خویش را خاور سفیداز گریبانش نشد مهر بلند اختر سفید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2782

چند بتوان بانگ نای و قلقل مینا شنید؟گاه گاهی مصرعی هم می توان از ما شنید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2786

دیده از عیب کسان در خواب چون مخمل کنیدچون رسد نوبت به عیب خود، نظر احول کنید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2787

خوش بهاری می رسد میخانه ها سامان کنیدبرگ عیش آماده بهر جشن گلریزان کنید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2799

شود خون عاقبت هر دل که زلفش را به چنگ افتدخلاصی نیست هر کس را که در قید فرنگ افتد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2803

مگو عاقل کجا در محنت ایام می افتدکه مرغ زیرک اینجا بیشتر در دام می افتد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2806

سرشک تلخ من در گنبد خضرا نمی‌گنجدکه می پرزور چون افتاد در مینا نمی‌گنجد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2818

مباد از باده آن لبهای خون آشام تر گرددکه تیغ از آبداری تشنه خون بیشتر گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2822

نمی بندد کمر هر کس کز او زنار برگرددمباد آن روز کز من روی زلف یار بر گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2829

چنین از خون اگر دامان آن گل لاله گون گرددزدامنگیری او آستینها جوی خون گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2834

ز آهم بیستون سرچشمهٔ سیماب می‌گردددل آهن زبرق تیشه من آب می‌گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2839

نسیم نوبهاران بر دماغم بار می‌گرددگل بی‌خار در پیراهن من خار می‌گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2840

سخن‌سنجی سرآمد در فن گفتار می‌گرددکه چون پرگار گرد نقطه‌ای صدبار می‌گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2843

ز خط هشیار کی آن نرگس مخمور می گردد؟نمک بیهوشدارو زین می پرزور می گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2844

عمل چون خالص افتد دل از ان پرنور می گرددصفای شهد شمع خانه زنبور می گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2846

به نومیدی گره از کار سالک باز می‌گرددنفس چون سوخت در دل شهپر پرواز می‌گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2847

ز گل تنها کجا بزم گلستان ساز می‌گردد؟که این هنگامه گرم از شعله آواز می‌گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2860

دل صد پاره زان گرد می گلفام می گرددکه این اوراق را شیرازه خط جام می گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2861

نشان یوسف گم گشته پیدا از تو می گرددچراغ دیده یعقوب بینا از تو می گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2871

دل چرخ بداختر نرم از یارب نمی گرددبه افسون این گره باز از دم عقرب نمی گردد

Saib TabriziGhazal1 min