Homam Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
یار ما محملنشین و ساربان مستعجل استچون روان گردم که زاب دیده پایم در گل است
Ghazal 30تو سلطانی و خورشیدت غلام استنظر جز بر چنین صورت حرام است
Ghazal 33وداع چون تو نگاری نه کار آسان استهلاک عاشق مسکین فراق جانان است
Ghazal 42ز جانان مهر و از ما جانفشانیستجواب مهربانان مهربانیست
Ghazal 44فتنه از بالای تو بالا گرفتشهر از آن رفتار خوش غوغا گرفت
Ghazal 49از وقت صبح هست دلم را صفای صبحجانم منور است به نور لقای صبح
Ghazal 51دلم شکست بدان زلفهای پرشکنشکه زیر هر خم زلفش صد انجمن دارد
Ghazal 53مگر سنگین دل است و جان نداردهر آن کس کاو چو تو جانان ندارد
Ghazal 58دردمندان را ز بوی دوست درمان میرسدمژدۀ فرزند پیش پیر کنعان میرسد
Ghazal 59جان را به جای زلفت جای دگر نباشدزین منزل خوش او را عزم سفر نباشد
Ghazal 63نیِ بینوا ز شکّر به نوا شکرفشان شدچه خوش است نغمه او را که حیات جاودان شد
Ghazal 65برو ای زاهد مغرور و مده ما را پندعاشقان را به خدا بخش ملامت تا چند
Ghazal 69عاقلان از غافلان اسرار خود پوشیدهاندآب حیوان در میان تیرگی نوشیدهاند
Ghazal 75به کوی دوست که وهم و خیال ره نبرندمجال کی بود آنجا که عاشقان گذرند
Ghazal 79آنچه باید همه داری و نداری مانندکس نگوید مه و خورشید به رویت مانند
Ghazal 85هوس عمر عزیزم ز برای تو بودبکشم جور جهانی چو رضای تو بود
Ghazal 92بهشت روی تو را پاک دیدهای بایدکه جز به دیدن روی تو دیده نگشاید
Ghazal 97سالها باید که چون تو ماهی از دوران برآیدیا چو بالای تو سروی خوش زسروستان برآید
Ghazal 107دوش از لبت ربودهام ای مهربان شکرپیداست در بیان من امروز آن شکر
Ghazal 120عاشق کسی بود که کشد بار یار خویششهوت پرست مانده بود زیر بار خویش
Ghazal 125ای سر زلف خوشت سلسله جنبان دلدل به لبت دادهام جان تو و جان دل
Ghazal 142ساقیا بر سر جان بار گران است تنمباده ده باز رهان یک نفس از خویشتنم
Ghazal 143عنبرین است به ذکر تو نفسها که زنمبه حدیث دگر آلوده مبادا دهنم
Ghazal 154تازه شود حیات ما چون بگشاید او دهنبوی گل است یا نفس آب حیات یا سخن
Ghazal 161عاشقی چیست به جان بندهٔ جانان بودنگر لبش جان طلبد دادن و خندان بودن
Ghazal 166تا عقل کل حیران شود برقع ز رخ یک سو فکنتا روح سرگردان شود تابی در آن گیسو فکن
Ghazal 174پاکچشمانند مرد روی توراه کژبینان نباشد سوی تو
Ghazal 181چو بالای تو گر سروی میان بوستانستیاز آن سرو سهی بستان بهشت جاودانستی
Ghazal 188ای باد نو بهاری بوی بهشت داریاز سوی گل رسیدی یا پیک آن نگاری
Ghazal 190ترسا بچهای ناگه بر کف می گلناریاز صومعه باز آمد سرمست به عیاری