Homam Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
در آرزوی تو گشتم به هر دیار بسیمرا ز روی تو هرگز نشان نداد کسی
Ghazal 200بگذشت بر نظارگان نگذاشت در قالب دلیاز حسن او پر دیدهام این شیوه در هر منزلی
Ghazal 201اکنون که نیست ما را با دوستان وصالیپیوند تن نخواهد جانم به هیچ حالی
Ghazal 203مباد دل ز هوای تو یک زمان خالیکه اعتبار ندارد تنی ز جان خالی
Ghazal 205از تشنگی بمردم ای آب زندگانیچون نیستی در آتش احوال ما چه دانی
Ghazal 206الا ای ماه کنعانی برآ از چاه ظلمانیبه مصر عالم جان شو، نشین آنجا به سلطانی
Ghazal 208بشنو ز نی سماعی به زبان بیزبانیشده بیحروف گویا همه صوت او معانی
Ghazal 209به جای هر سر مویی گرم بود جانیفدای خاک کف پای چون تو جانانی
Ghazal 212پیک مبارک است نسیم سحرگهیمشتاق را همیدهد از دوست آگهی
Ghazal 216ای گل از غنچه کی برون آییکه شدم ز انتظار سودایی
Ghazal 2با آن که برشکستی چون زلف خویش ما راگفتن ادب نباشد پیمانشکن نگارا
Ghazal 5داشتم روزی نگاری یاد میآید مراهر زمان از یاد او فریاد میآید مرا
Ghazal 9چشم مستش دوش میدیدم به خوابکرده بود از ناز آغاز عتاب
Ghazal 16بوی خوشت همره باد صباستآنچه صباراست میسر که راست
Ghazal 18کرد طلوع آفتاب خیز برون بر چراغمنزل ما ز آفتاب چون دل اهل صفاست
Ghazal 25حسن تو را ممالک دلها مسخر استمقبل کسی که وصل تو او را میسر است
Ghazal 26رویت به هر انجمن دریغ استسرو تو به هر چمن دریغ است
Ghazal 27بار دل بر تن نهادن کار ارباب دل استاین که عیسی بار خر بر دوش گیرد مشکل است
Ghazal 31به شب ماهی میان کاروان استکه روی او دلیل ساربان است
Ghazal 46فراق آن قد و قامت قیامت است قیامتشکیب از آن لب شیرین غرامت است غرامت
Ghazal 50یاد باد آن راحت جان یاد بادعاشقان را عهد جانان یاد باد
Ghazal 62دوست آن دارد و آن است که جان میبخشدمهربانی به دل اهل دلان میبخشد
Ghazal 72نظرها محرم رویت نبودندبه مشتاقان نموداری نمودند
Ghazal 95رویت به از آن آمد انصاف که میبایدبا روی تو در عالم گر گل نبود شاید
Ghazal 98آن نه نقشیست که در خاطر نقاش آیدفرخ آن چشم که بر طلعت زیباش آید
Ghazal 103ای سراندازان سراندازی کنیدخرقه بازی چیست جانبازی کنید
Ghazal 104چون قامت تو سروی در بوستان نرویدچون عارض تو یک گل در گلستان نروید
Ghazal 117برو با ما صلاح و زهد مفروشکه من پندت نخواهم کرد در گوش
Ghazal 118اشتیاقی به مرادی نفروشد درویشور بود تشنه جگر چشمهٔ حیوان در پیش
Ghazal 123وداع یار و دیارم چو بگذرد به خیالشود منازلم از آب دیده مالامال