Homam Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
هزاران نقش گوناگون ببستمبه دستانی مگر آیی به دستم
Ghazal 139کجا روم که کمند تو میکشد بازمضرورت است که با دیگری نمیسازم
Ghazal 140تا نفس هست به روی تو برآید نفسمور کنم بی تو نظر سوی کسی هیچ کسم
Ghazal 146عالمی را به جمالت نگران میبینمنه بدین دل نگرانی که من مسکینم
Ghazal 162ای آرزوی چشمم رویت به خواب دیدندوری نمیتواند پیوند ما بریدن
Ghazal 170دارم امید وصل تمنای من ببینطبع مشوش و دل شیدای من ببین
Ghazal 176میآمد و خلق شهر در پیوز شرم روان ز عارضش خوی
Ghazal 180باز ای مطرب حدیثی در میان انداختیفتنهای در مجلس صاحبدلان انداختی
Ghazal 185بر دل از زلف چو زنجیر تو دارم بندینه چنان بند که آن را بگشاید پندی
Ghazal 191خجسته زمانی و خوش روزگاریکه بازآید از در مرا چون تو یاری
Ghazal 202ای خواب که میبینمت از بهر خیالیحیف است که با دیده تو را نیست وصالی
Ghazal 207ای نور دیده و دل از دیدهها نهانیبا ما نه در میانی کاندر میان جانی
Ghazal 214میکند بوی تو با باد صبا همراهیخلق را میدهد از بوی بهشت آگاهی
Ghazal 215اثر لطف خدایی که چنین زیباییتا تو منظور منی شاکرم از بینایی
Ghazal 4ساقی همان به کامشبی در گردش آری جام راوز عکس می روشن کنی چون صبح صادق شام را
Ghazal 6روی ترکم بین مکن نسبت به خوبی ماه راترک من در خیل دارد همچو مه پنجاه را
Ghazal 11چون لبت از مصر کی خیزد نباتکز نباتت میچکد آب حیات
Ghazal 14سری دارم ز سودای تو سرمستکه با چشم تو آن را نسبتی هست
Ghazal 24بجز از صورت آراسته چیزی دگر استکآفَتِ اهل دل و فتنه صاحبنظر است
Ghazal 36شب دراز که مانند زلف یار من استچو زلف یار به دست است، کار کار من است
Ghazal 45خرامان میرود آن سرو قامتجهانی را از آن قامت قیامت
Ghazal 57رندی و برناپیشهای میر مغان را میرسداز تن نیاید ھیچ کار این شیوه جان را می رسد
Ghazal 82هر که او عاشق جمال بودشاهدش خود گواه حال بود
Ghazal 105اینک نسیمی میدهد کز دوست میآرد خبربرخیز کاستقبال او واجب بود کردن به سر
Ghazal 108لبت راست آب حیاتی دگردهان تو دارد نباتی دگر
Ghazal 124ما میرویم داده تو را یادگار دلنازک بود حکایت دل زینهار دل
Ghazal 127چو ترک من بگشاید بر ابروان کاکولهزار دل برباید به یک دم آن کاکول
Ghazal 157نیاید در قلم یارا حدیث آرزومنداناگر صد سال بنویسم بود باقی دو صد چندان
Ghazal 163در باغ چو بالایت سروی نتوان دیدنصد سرو فدا بادا هنگام خرامیدن
Ghazal 165عجب باشد تن از جان آفریدنز گل خورشید تابان آفریدن