Qasim Anvar · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
بود استادی به غایت پرهنرداشت شاگردی چو شیطان حیله گر
Ghazal 348خانه ما روضه شد،چون مقدم رضوان رسیددیده روشن شد،چو بوی یوسف کنعان رسید
Ghazal 473ما عاشق و رند و پاکبازیمدر قبله عشق در نمازیم
Tarji-bandبیا، ای عشق عالم سوز بی غمقدم بر چشم من نه، خیر مقدم!
Ənisül-arifin, 10یک صفت عجب آمد این اماره رابوالعجب عفریت مردم خواره را
Rubai 34هر چند که در مرتبه ما میرانیمانصاف توان داد که ما میرانیم
Ənisül-arifin, 17کرده است از لطف خود یزدان ماهر صفت چون گوی در چوگان ما
Rubai 33تا در پی مخزن معانی رفتیمدر بحر محیط لامکانی رفتیم
Ghazal 163رخسار تو چون آینه صورت و معنیستدر صبح جبینت همه انوار تجلیست
Ghazal 449خیالست این که: من بی یار باشممحالست این که: بی دلدار باشم
Qit'a 30حکمت یونانیان حصار نگردداز ضرر تند باد قهر خدایی
Ənisül-arifin, 31ابلهی را علت درد شکمکرد عاجز هفته ای، یا بیش و کم
Ghazal 80دلدار یار ماست، غمش غمگسار ماستدر غار وحدتیم و همو یار غار ماست
Ghazal 157عاشق قرین مهر و وفا هرکجا که هستعارف قرین صدق و صفا هر کجا که هست
Ghazal 160براه پیر مغان رو، که راه سرمستیستخلاف پیر مغان ره مرو، که سرپستیست
Ghazal 170بخون آغشته ام، درمان من چیست؟عجب آشفته ام، سامان من چیست؟
Ənisül-arifin, 19چون نظر از ذات بیچون قدیمبرصفات خویشتن بودش مقیم
Qit'a 20عقل کل، نفس کل، طبیعت کلبعد از آن جوهر معانی دان
Ənisül-arifin, 22داشتم یاری که مرد مرد بودشیخ و دانشمند و صاحب درد بود
Ənisül-arifin, 28بود یک پروانه شوریده حالجان شیرین کرده بر آتش حلال
Ghazal 55«ستة ایام » گفت و «سبع سماوات »«ثم علی العرش استوا» است نهایات
Ghazal 138بوی جان میآید از باد صبا، این بو چه بوست؟مشک را این حد نباشد، نکهت گیسوی اوست
Ghazal 158بکوی عاشقان بت خانه ای هستدر آنجا دلبر جانانه ای هست
Ghazal 161در جمله ذرات جهان لمعه حسنیستمن با تو بگویم، که ترا پرتو حس نیست
Ghazal 176حلقه بر در مزن، که بارت نیستخانه کمتر طلب، که جارت نیست
Ghazal 177حلقه بر در مزن، که راهت نیستجان تسلیم عذر خواهت نیست
Ghazal 183بی یاد دوست در دل مستان سرور نیستبی روی او بکعبه و بت خانه نور نیست
Ghazal 184عاشقان در جمع با یارند و این بس دور نیستپیش دوران طریقت این سخن مشهور نیست
Ghazal 291ازکف ساقی جان باده چو در جام آمدجان بیمار مرا وقت سر انجام آمد
Ghazal 315ساقیا،نور صبح روی نمودباده در جام کن به نغمه عود