Qasim Anvar · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
بس بمساجد شدیم بهر تولامسجد اقصی کجاست؟ مسجداقصا؟
Rubai 6گفتم:بهزار دل ترا دارم دوستدر خنده شد از ناز که:این شیوه نکوست
Qit'a 9نصب کردست مرا دوست برفع سخنیکه برو نفع جهانی متوقف باشد
Qit'a 13یا رب، بحق لطفت کو جان عاشقان رابهر ظهور اسما پیدا کند مظاهر
Rubai 16چون باده بما داد،علی رغم حسودخوردیم،اگرصاف،اگر دردی بود
Ənisül-arifin, 21شیخ عالم، آفتاب اولیاپیشوای دین، صفی الاصفیا
Ghazal 21«نون گفت » و «قلم » گفت تقدس و تعالااجمال ز تفصیل مبرهن شد و پیدا
Rubai 29آن کس که ز یار خود بریدهست منمآن کس که ز زهر غم چشیدهست منم
Ghazal 31بسوخت آتش عشق تو زهد و تقوی رابباد داد ورقهای درس و فتوی را
Ghazal 35ای چشم تو در شوخی سرفتنه دورانهاخط خوش و رخسارت رشک گل و ریحانها
Ghazal 36بیادت زنده ام، اینست مشربمدامت بنده ام، اینست مذهب
Rubai 39تا یار مرا نمود ازصد جاروبر خاک درش نهاده ام صد جارو
Rubai 40سر رشته اختیار از دست مدهیعنی سر زلف یار از دست مده
Rubai 45از آتش عشق تو شدم شیداییای روشنی دیده هر بینایی
Rubai 46ای سرو ریاض آشنایی که توییوی شمع طراز روشنایی که تویی
Ghazal 49ای از جمال روی تو تابنده آفتابوی آفتاب روی ترا بنده آفتاب
Ghazal 50ای پرتو جمال ترا بنده آفتابوز پرتو جمال تو فرخنده آفتاب
Ghazal 56مرآت اوست جمله ذرات کاینات«یا عاشقین، قوموا، حیوا علی الصلات »
Ghazal 57عشق ما را هزار فن آموختعشق ما را هزار حله بدوخت
Ghazal 60ما پیش شمع روی تو پروانه وار مستجان در سماع عشق ز معشوقه الست
Ghazal 62این همه موج بی کران ز چه خاست؟عشق با دست و جان ما دریاست
Ghazal 67خورشید منور ز جمال تو هویداستدر مشرب عذب تو چه گویم که چه سرهاست؟
Ghazal 71ز درد عشق اگر جان غریق بحر بلاستهزار شکر که دل در مقام صبر و رضاست
Ghazal 74مهربان یار وفاپیشه کجا رفت و کجاست؟که جمالش همگی نور دل و دیده ماست
Ghazal 75«و هُوَ مَعَکُم» گفت از این معنی چه خواست؟یعنی جانها در بقای حق فناست
Ghazal 88جاودان، هرکه ترا دید بعالم شادستعاشق روی تو از هر دو جهان آزادست
Ghazal 96اگر در مغز، اگر در پوست یارستبهرجایی که هست آن یار غارست
Ghazal 101امروز بهرحال به از دی و پریرستعالم همه پر عنبر سارا و عبیرست
Ghazal 104ره بیابانست و شب تاریک و پایم در گلستعشق و بیماری و غربت مشکل اندر مشکلست
Ghazal 106بهر کجا که رسد عشق شاه محترمستصفات عشق تو گفتن نشانه کرمست