Qatran Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
مرا رنج بسیار و کم روزگاربشادی کسم نیست آموزگار
Qit'a 70تا هست جان مؤمن بدخواه جان کافرنوروز باد خرم بر میر ابوالمظفر
Qit'a 88آرزومند روی جانانمبرود زار زو همی جانم
Qit'a 89هرگه که من به زلف وی اندر نگه کنمشادی و خرمی ز دل خویش برکنم
Qit'a 113ای خسرو جوان و جوانبخت گاه نودر خور چو اول شب شوال ماه نو
Qit'a 139خداوندا تن خصمان برنج اندر بفرسودیمعادی بر زیان از تو تو از تائید بر سودی
Rubai 5من خفته بدم دوش دل از یار جدابر بالینم رسته یکی شاخ گیا
Rubai 15آنی که وفا نباید از مهر تو جستدر وعده مخالفی و در پیمان سست
Rubai 16چون جان و روان خویشتن داشتمتدشمن بودی و دوست انگاشتمت
Rubai 17تا من بودم بود مرا دولت جفتوین دولت بیدارم یک روز نخفت
Rubai 20آرام دل ولی ملک مملانستاز مهر و وفا ملی ملک مملانست
Rubai 27بر ملک فکنده بَرخ، شمس الامراستوز ملک ربوده نرخ، شمس الامراست
Rubai 30چشمم ز غمت بهر عقیقی که بسفتبر چهره هزار گل ز رازم بشکفت
Rubai 31نیمی ز تنم برنج و نیمی بشکنجکاری که کنی نخست با عقل بسنج
Rubai 32تا دلبر من بر ابرو افکند شکنجهر روز یکی درد دلم گردد پنج
Rubai 37از دوستی تو جز ندامت نایدبر تو ز بهی همی علامت ناید
Rubai 40نیمی ز دلم باد شد و نیمی گردنیمی ز تنم گرم شد و نیمی سرد
Rubai 60ای زلف تو از رخان من پرچین تروز خون دو چشم من رخت رنگین تر
Rubai 64بنگر که چه گفت با دلم چشم، به رازچشمی که نیامد از غم هجر فراز
Rubai 65تب خاله مرا نمود معشوقه ز نازهر دم به لبان سرخش انگشت فراز
Rubai 66گر روز قضا خدا ترا پرسد بازگوید که چرا کردی بر عاشق ناز
Rubai 79چون ماه بود میان زین میر اجلچون شیر بود به گاه کین میر اجل
Rubai 82دیدم صنمی ز نور باری، نَه ز گلدیدم پسری به روی، محراب چگل
Rubai 83از طعنه و قول دشمن ای مهر گسلجز باد دگر هیچ نیاید حاصل
Rubai 87تا کی ز فراق دوست فریاد کنماز آه درون رخنه به پولاد کنم
Rubai 90ما دل ز هوای مهر تو ببریدیممهر تو فروختیم و دل بخریدیم
Rubai 136تا جامهٔ مدح تو بپوشید رهیبا چرخ ستمکاره بکوشید رهی
Rubai 145گر دل به وفای تو هبا داشتمیاین شهر ز جور خلق بگذاشتمی
Rubai 146عناب لبا چو برگ عناب شدیبدرنگ بیامدی و بشتاب شدی
Rubai 149ای آنکه خجستگی تو دادی به همایبا من به وفا و مهربانی به هم آی