Ghazal 5028

نهفته چون گنه از خلق دار طاعت خویشبه اطلاع خدا صلح کن ز شهرت خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5030

مکن خراش دل سنگ نیز پیشه خویشکه کشته می شوی آخر به زخم تیشه خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5031

نمی روم به بهشت برین زخانه خویشبه گل فرو شده پایم درآستانه خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5033

مکن به لهو و لعب صرف نوجوانی خویشبه خاک شوره مریز آب زندگانی خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5035

فارغ ز دار و گیر جهان خراب باشمردانه ترک کام بگو،کامیاب باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5036

چون سرو در مقام رضا پایدار باشآزاده ز انقلاب خزان و بهار باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5037

گاهی رهین ظلمت و گه محو نور باشگاهی چراغ ماتم و گه شمع سور باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5039

گوهر فروز دیده بیدار خویش باشبرق فنای خرمن پندار خویش باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5046

غافل ز حال طوطی شیرین زبان مباشبا سبز کرده های سخن سرگران مباش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5050

حسن تو باده ای است که شرم است شیشه اشخال تو دانه ای است که دام است ریشه اش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5051

هر رهروی که شوق تو سازد روانه اشازموج خود چوآب بود تازیانه اش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5052

گر این چنین چکد می گلرنگ ازلبشجام پراز شراب شود طوق غبغبش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5054

میخانه ای است باغ که گلهاست ساغرشترکن دماغ جان ز می روح پرورش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5057

شوخی که جلوه گاه بود دیده منشچون طفل اشک، روی توان دید درتنش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5058

خوش باد سال و ماه وشب وروز میفروشکز یک پیاله برد زمن صبر و عقل وهوش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5063

پیش ازخزان به خاک فشاندم بهار خویشمردان به دیگری نگذارند کار خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5064

همچون کمان سخت ز طبع غیور خویشآسوده از کشاکش خلقم ز زور خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5067

دلدار ماست محو خط مشک‌فام خویشصیاد را که دیده که افتد به دام خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5068

ازگفتگوی عشق گزیدم زبان خویشازشیر ماهتاب بریدم کتان خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5071

از ترک مدعاست دل من به جای خویشآسوده ام ز خاطر بی مدعای خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5074

حسن توغافل است ز قدر و بهای خویشآیینه راخبر نبود از صفای خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5075

رستم کسی بود که برآید به خوی خویشدر وقت احتیاج بگیرد گلوی خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5084

از رشته جان تاب برد موی میانشاز رفتن دل آب خورد سرو روانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5087

در دل اثر از تیغ کند زخم زبان بیشصد پیرهن ازتن بود آزردن جان بیش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5090

سخن تانگردد چو موی میانشمحال است آید برون ازدهانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5092

اگر چشم کافر فتد برلقایشنیاید به لب غیر نام خدایش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5094

شده است از شوق تیغ جان ستانشوبال خضر، عمر جاودانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5097

هرکه بیند به چشم بیمارشمی شود درزمان پرستارش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5105

از کفر توان رستن ای یار به آمیزشسجاده تواند شد زنار به آمیزش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5108

از قناعت می رود بیرون ز سر سودای حرصره ندارد در دل خرسند استسقای حرص

Saib TabriziGhazal1 min