Ghazal 2313

بهر گندم از بهشت آدم اگر بیرون فتاددیده ما در بهشت از روی گندم گون فتاد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2315

حسن خواهد رفت و داغت بر جگر خواهد نهادخواهد آمد خط و قانون دگر خواهد نهاد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2319

کشتی دریایی‌ای دیدم دلم آمد به یادحال دور افتادگان ساحلم آمد به یاد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2326

آب شد دل تا به آن شیرین شمایل راه بردخواب در ره کی کند هر کس به منزل راه برد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2330

عشق اول ناتوانان را به منزل می بردخار و خس را زودتر دریا به ساحل می برد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2331

از فسون عالم اسباب خوابم می‌بردپیش پای یک جهان سیلاب خوابم می‌برد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2339

تا به کی در خواب سنگین روزگارم بگذردزندگی در سنگ خارا چون شرارم بگذرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2355

هر که رو زین خلق ناهموار در دیوار کردسنگلاخ دهر را بر خویشتن هموار کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2361

هر که در دنیای فانی زاد عقبی جمع کردقسمت امروز خورد و دل ز فردا جمع کرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2367

خاطر جمع مرا پیری پریشان حال کردتار و پود هستیم را رشته آمال کرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2375

تا عبیر افشانی زلف ترا نظاره کردنکهت پیراهن یوسف گریبان پاره کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2382

کوه را چون ابر، حکم او به رفتار آوردریگ را چون سبحه، ذکر او به گفتار آورد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2415

تا تو رفتی عالم روشن به چشمم تار شدباده بی غش به جامم شربت بیمار شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2418

جذبه شوق تو هر کس را گریبان گیر شدهر سر مو بر تنش در قطع ره شمشیر شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2440

زلف چون قلاب او آب از دل آهن کشدریشه جوهر برون زآیینه روشن کشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2443

عشق یکسان ناز درویش و توانگر می‌کشداین ترازو سنگ و گوهر را برابر می‌کشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2460

هر که در زنجیر آن مشکین سلاسل ماند ماندعقده ای کز پیچ و تاب زلف در دل ماندماند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2463

مال رفت از دست و چشم خواجه در دنبال مانداز دو صد خرمن، تهی چشمی به این غربال ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2465

بدعت برگرد سرگشتن گر از پروانه مانددور گردیها زمعشوق از من دیوانه ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2466

از هجوم اشک دل در چشم خونپالا نمانددر قفس از جوش گل از بهر بلبل جا نماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2494

خانه آرایان ز تعمیر درون غافل شدنداصلشان چون بود از گل، خرج آب و گل شدند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2528

مطربی خواهم که مست از نغمه سازم کندهر قدر کز خویش افتم دور آوازم کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2549

مست ناز من ز ساغر تا لبی تر می‌کنداز لب میگون دو چندان می به ساغر می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2564

گر چنین نشو و نما آن نخل موزون می‌کندسرو را بار خجالت بید مجنون می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2566

تیشه را از خون خود فرهاد رنگین می‌کندزهر غیرت مرگ را در کام شیرین می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2598

نیستم غمگین که خالی چون کدویم می کنندکز می گلرنگ صاحب آبرویم می کنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2599

سالکان خودنما قطع بیابان می کنندو اصلان چون آسمان در خویش جولان می کنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2609

اهل همت خرده خود پیش درویشان نهندمایه داران مروت گنج در ویران نهند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2625

تا عنان اختیار ناقصم در چنگ بودتا به زانو پایم از خواب گران در سنگ بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2630

شب نه آه سرد را دل عرش پیما کرده بودآسمان از صبح محشر دفتری وا کرده بود

Saib TabriziGhazal2 min