Ghazal 2375

تا عبیر افشانی زلف ترا نظاره کردنکهت پیراهن یوسف گریبان پاره کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2382

کوه را چون ابر، حکم او به رفتار آوردریگ را چون سبحه، ذکر او به گفتار آورد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2415

تا تو رفتی عالم روشن به چشمم تار شدباده بی غش به جامم شربت بیمار شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2418

جذبه شوق تو هر کس را گریبان گیر شدهر سر مو بر تنش در قطع ره شمشیر شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2440

زلف چون قلاب او آب از دل آهن کشدریشه جوهر برون زآیینه روشن کشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2443

عشق یکسان ناز درویش و توانگر می‌کشداین ترازو سنگ و گوهر را برابر می‌کشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2460

هر که در زنجیر آن مشکین سلاسل ماند ماندعقده ای کز پیچ و تاب زلف در دل ماندماند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2463

مال رفت از دست و چشم خواجه در دنبال مانداز دو صد خرمن، تهی چشمی به این غربال ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2465

بدعت برگرد سرگشتن گر از پروانه مانددور گردیها زمعشوق از من دیوانه ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2494

خانه آرایان ز تعمیر درون غافل شدنداصلشان چون بود از گل، خرج آب و گل شدند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2528

مطربی خواهم که مست از نغمه سازم کندهر قدر کز خویش افتم دور آوازم کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2564

گر چنین نشو و نما آن نخل موزون می‌کندسرو را بار خجالت بید مجنون می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2566

تیشه را از خون خود فرهاد رنگین می‌کندزهر غیرت مرگ را در کام شیرین می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2598

نیستم غمگین که خالی چون کدویم می کنندکز می گلرنگ صاحب آبرویم می کنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2599

سالکان خودنما قطع بیابان می کنندو اصلان چون آسمان در خویش جولان می کنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2609

اهل همت خرده خود پیش درویشان نهندمایه داران مروت گنج در ویران نهند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2625

تا عنان اختیار ناقصم در چنگ بودتا به زانو پایم از خواب گران در سنگ بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2630

شب نه آه سرد را دل عرش پیما کرده بودآسمان از صبح محشر دفتری وا کرده بود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2641

صورت شیرین اگر از لوح خارا می‌روداز دل سنگین ما نقش تمنا می‌رود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2645

مفلس از بزم شراب ما توانگر می‌رودابر اینجا تا کمر در آب گوهر می‌رود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2663

بر سبکروحان چو عیسی سوزنی لنگر شودبرگ کاهی چشم را مقراض بال و پر شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2667

هر سبک‌مغزی که غافل شد ز دل باطل شودکاه چون بی‌دانه گردد خرجِ آب و گِل شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2683

با وجود مرگ، کی هستی گوارا می‌شود؟تلخی ماتم کجا شیرین به حلوا می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2687

گر به این دستور قد یار رعنا می‌شودناله بی‌تابی عاشق دوبالا می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2700

دل به تن یکرنگ چون گردید باطل می‌شودگوهر از گرد کسادی مهره گل می‌شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2704

هر چه در دل نقش بندد آدمی آن می شودخاک مجنون زود بازیگاه طفلان می شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2709

گر ز ریحان خواب بیدردان به سامان می شودخواب من آشفته زان خط چو ریحان می شود؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2715

سینه‌ام از درد و داغ عشق روشن می‌شودآنچه زنگ دیگران، آیینهٔ من می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2725

بی کمندانداز چین آن زلف مشکین می شوداین کمند ازشوخ چشمی خود بخود چین می شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2736

بی غرض چون شد سخن تأثیر دیگر می دهدآب روشن را صدف تشریف گوهر می دهد

Saib TabriziGhazal2 min