Ghazal 5039

گوهر فروز دیده بیدار خویش باشبرق فنای خرمن پندار خویش باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5046

غافل ز حال طوطی شیرین زبان مباشبا سبز کرده های سخن سرگران مباش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5051

هر رهروی که شوق تو سازد روانه اشازموج خود چوآب بود تازیانه اش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5052

گر این چنین چکد می گلرنگ ازلبشجام پراز شراب شود طوق غبغبش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5054

میخانه ای است باغ که گلهاست ساغرشترکن دماغ جان ز می روح پرورش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5057

شوخی که جلوه گاه بود دیده منشچون طفل اشک، روی توان دید درتنش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5058

خوش باد سال و ماه وشب وروز میفروشکز یک پیاله برد زمن صبر و عقل وهوش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5063

پیش ازخزان به خاک فشاندم بهار خویشمردان به دیگری نگذارند کار خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5064

همچون کمان سخت ز طبع غیور خویشآسوده از کشاکش خلقم ز زور خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5067

دلدار ماست محو خط مشک‌فام خویشصیاد را که دیده که افتد به دام خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5068

ازگفتگوی عشق گزیدم زبان خویشازشیر ماهتاب بریدم کتان خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5071

از ترک مدعاست دل من به جای خویشآسوده ام ز خاطر بی مدعای خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5074

حسن توغافل است ز قدر و بهای خویشآیینه راخبر نبود از صفای خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5075

رستم کسی بود که برآید به خوی خویشدر وقت احتیاج بگیرد گلوی خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5084

از رشته جان تاب برد موی میانشاز رفتن دل آب خورد سرو روانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5087

در دل اثر از تیغ کند زخم زبان بیشصد پیرهن ازتن بود آزردن جان بیش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5090

سخن تانگردد چو موی میانشمحال است آید برون ازدهانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5092

اگر چشم کافر فتد برلقایشنیاید به لب غیر نام خدایش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5094

شده است از شوق تیغ جان ستانشوبال خضر، عمر جاودانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5097

هرکه بیند به چشم بیمارشمی شود درزمان پرستارش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5105

از کفر توان رستن ای یار به آمیزشسجاده تواند شد زنار به آمیزش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5108

از قناعت می رود بیرون ز سر سودای حرصره ندارد در دل خرسند استسقای حرص

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5117

زلف تو نرم شانه شد از گوشمال خطهر مویی ازتو شد شب عید از هلال خط

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5123

سوز دل برداشت آخر پرده از کارم چو شمعاز گریبان سر برون آورد زنارم چو شمع

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5127

گرچه صاحب نظرانند تماشایی شمعبهر پروانه بود انجمن آرایی شمع

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5128

هرکه گردید ز عبرت به تماشا قانعبه کف پوچ شد از گوهر دریا قانع

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5141

شعله ور گردد ز شور عشق آواز چراغاز پرپروانه باشد پرده ساز چراغ

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5142

هر سرایی را که باشد از دل روشن چراغمی‌جهد شب‌های تار از دیده روزن چراغ

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5144

جان چرا عاشق ازان گل پیرهن دارد دریغ؟کس چرا آب روان را از چمن دارد دریغ

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5151

دمید صبح و نگشتیم آشنای چراغشبی به روز نکردیم زیر پای چراغ

Saib TabriziGhazal1 min