Ghazal 4007

برون ز کیسه ممسک درم نمی آیدز دست بسته سخا وکرم نمی آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4015

دو چشم شوخ ترا دیده‌بان نمی‌بایدکه آهوان حرم را شبان نمی‌باید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4024

رسید جان به لبم تا به لب شراب رسیدگسیخت ریشه این نخل تا به آب رسید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4028

خط عذارتو خورشید رابه دام کشیدز هاله حلقه به گوش مه تمام کشید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4038

دنبال دل کمند نگاه کسی مباداین برق در کمین گیاه کسی مباد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4039

خط را گذار برلب آن سیمبر فتادسرسبز طوطیی که به تنگ شکر فتاد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4047

دیوانه را به دامن صحرا که می بردطفل یتیم را به تماشا که می برد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4053

پروانه‌ای که گرد تو یک بار می‌پرداز شاخسار شعله شرروار می‌پرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4054

راهی که مرغ عقل به یک سال می‌پرددر یک نفس جنون سبکبال می‌پرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4063

خرم کسی که قصر اقامت بنا نکردرفت از میان چو گل کمر خویش وا نکرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4067

روزی که خط سر از لب دلبر برآورداز موج بال چشمه کوثر برآورد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4068

کی غم مرا ز دل می احمر برآوردصیقل چگونه ز آینه جوهر برآورد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4079

عیسی دمی کجاست به درد سخن رسدگردد تمام گوش وبه فریاد من رسد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4100

لعل لبش ز سبزه خط دلنواز شدزین قفل زنگ بسته در عیش باز شد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4113

از سرگذشته سربه گریبان نمی کشداین شمع کشته ناز شبستان نمی کشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4115

یک دل ز ناوک مژه او رها نشداین تیر کج ز هیچ شکاری خطا نشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4116

خط ترا که دید که زیر و زبر نشداین رشته راکه یافت که بی پاوسرنشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4117

چون چشم خوابناک که شوخی ازو چکداز آرمیدن دل من جستجو چکد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4118

شرم از نگاه آن گل سیراب می چکدزان تیغ الحذر که ازو آب می چکد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4120

ساقی به یک پیاله که وقت سحر رساندما را ازین جهان به جهان دگر رساند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4129

در کوی عشق بر رخ کس در نبسته‌انداین در به روی مومن و کافر نبسته‌اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4131

مردان ز جان خویش نه آسان گذشته اندخون خورده اند تا ز سر جان گذشته اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4134

جمعی که هوش خود به می ناب داده اندخرمن به برق وخانه به سیلاب داده اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4141

جمعی که جان به لب گویا سپرده اندسر رشته نفس به مسیحا سپرده اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4149

گوش از برای نغمه تر آفریده اندوز بهر روی خوب نظرآفریده اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4155

جمعی که زیر خاک دل پاک می برندبا خود بهشت را به ته خاک می برند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4156

این غافلان که دست به پیمانه می‌برنداز چشم شیر شمع به کاشانه می‌برند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4158

آزادگان کجا غم دستار می خورنداین پر دلان قسم به سر دارمی خورند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4163

ابر بهار سینه به گلزار می زندخون شفق علم ز سر خار می زند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4169

زینسان که شیشه خنده مستانه می زندآخر شراب بر سر پیمانه می زند

Saib TabriziGhazal1 min