Ghazal 2918

اگرچه هر گلی زین گلستان جای دگر داردبهم غلطیدن گلها تماشای دگر دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2923

مرا از لاف نه عجز سخن کوته زبان داردزجوهر تیغ من بند خموشی بر زبان دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2933

کجا پروای ما سرگشتگان آن مه جبین دارد؟که خون صد چراغ مهر را در آستین دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2936

سمندر داغها از آتش رخسار او داردکجا یاقوت تاب گرمی بازار او دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2940

گریبان دلم را نعره مستانه ای داردسر زنجیر این دیوانه را دیوانه ای دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2942

دگر هر ذره خاکم هوای کشوری داردسر آسوده مغزم با پریشانی سری دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2950

خیال تیغ سیرابش مرا جان تازه می داردزمین تشنه را امید باران تازه می دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2953

ز آه عاشقان اندیشه‌ای اختر نمی‌داردز دود تلخ پروا دیده مجمر نمی‌دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2955

دل بیمار من ناز مداوا برنمی‌داردگرانی از دمِ جان‌بخش عیسی بر نمی‌دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2966

به هر محفل بهشتی روی من منزل کجا گیرد؟که از رضوان بهشت جاودان را رو نما گیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2976

به خواب آن چشم دل از عاشق ناشاد می گیردبه چشم بسته صید خویش این صیاد می گیرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2980

شعور از زاهد خشک آن لب می نوش می گیردزسنگ خاره دل آن چشم بازیگوش می گیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2989

کس از زلف پریشان خونبهای دل نمی گیردصبا را کس به خون لاله بسمل نمی گیرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2991

زخونم رنگ آن رخساره گلگون نمی گیردکه چون تیغ آبدار افتاد رنگ خون نمی گیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3002

محبت حسن را سرگرم در بیداد می سازددل چون موم را سنگین تر از فولاد می سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3007

نمک داغ مرا چون مرهم کافور می‌سازدکه از بادام تلخی دور، چشم شور می‌سازد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3018

دماغ خشک ما را باده رنگین نمی سازدشراب آتشین با کاسه چوبین نمی سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3020

قدح لبریز چون شد از شراب ناب می لرزدبه قدر آب بر خود گوهر سیراب می لرزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3026

خمار می مرا در گوشه میخانه می‌سوزدشراب من چو داغ لاله در پیمانه می‌سوزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3029

غبار تیره بختی از دهان شکوه می خیزدبه قدر شق سیاهی از زبان خامه می ریزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3031

ز اشک دیده بیدرد زنگ از دل کجا خیزد؟اثر در دل ندارد گریه ای کز توتیا خیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3032

به مستی آه خون آلود از دل بیشتر خیزدکه خونبارست هر ابری که از دامان تر خیزد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3033

زرفتارت امان از عالم ایجاد برخیزدبه جای گرد از بنیاد هستی داد برخیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3035

مسیحا از سر بالین من رنجور برخیزدچراغ آفتاب از بزم من بی نور برخیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3036

خوشا افتاده ای کز خاک ره چالاک برخیزدکند در خاک دشمن را و خود از خاک برخیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3038

به عزم رقص چون سرو قباپوش تو برخیزدزغیرت خون گل یک نیزه از جوش تو برخیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3040

کجا تدبیر پیران کهنسال از جوان خیزد؟نیاید از دم تیغ آنچه از پشت کمان خیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3049

که می نالد که آه از جان شیدا برنمی خیزد؟که می سوزد که دود از خرمن ما برنمی خیزد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3056

مسلسل حرف از آن مژگان خوش تقریر می‌ریزدسخن زین خامه فولاد چون زنجیر می‌ریزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3061

به دلهای فگار آن لعل روشن گوهر آویزدکه اخگر بر کباب تر به آسانی درآویزد

Saib TabriziGhazal1 min