Ghazal 5941

دلم سیاه شد از بس که برکتاب گذشتمکدام روز سیه بود کز شراب گذشتم؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5946

چشم گشایش از خلق نبود به هیچ بابمدر بزم بیسوادان لب بسته چون کتابم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5949

چون چشم آبگینه، هر چند پاک بینمدر پرده خجالت، زان روی شرمگینم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5964

بده می که بر قلب گردون زنیم!ازین شیشه چون رنگ بیرون زنیم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5967

سالکان را کی دل از اسباب می گردد گران؟خار و خس کی بر دل سیلاب می گردد گران؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5970

بر سر آشفتگان دستار می باشد گرانکف بر این سیل سبکرفتار می باشد گران

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5980

سوخته است از آتش گل اشتهای بلبلاننیست چیزی غیر بوی گل غذای بلبلان

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5982

مبتلای آرزوی نفس را عاقل مخوانعنکبوت رشته طول امل را دل مخوان

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5986

با لب او کار دندان می کند سین سخنزین سبب کم حرف افتاده است آن شیرین دهن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5989

شمه ای از حیرت عشق است دل پرداختنبا هزار آیینه در کف خویش را نشناختن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5999

تا چون درویشان توان با گاه گاهی ساختناز سبک مغزی است با زرین کلاهی ساختن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6000

دل به حرف پوچ تا کی شاد خواهی ساختن؟مصحف خود چند کاغذ باد خواهی ساختن؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6006

پیش اهل دل ادب منظور باید داشتنبا کمال قرب خود را دور باید داشتن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6012

به که غافل باشد آن سرو روان از خویشتنورنه خواهد گشت از غیرت نهان از خویشتن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6019

پیش هر تلخی نریزم آبروی خویشتنمی خورم قند از شکست آرزوی خویشتن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6027

می نشاند آن دهان تنگ را در خون سخنکار دندان می کند با آن لب میگون سخن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6028

می شود نقل مجالس چون شود شیرین سخنهمچو خون پنهان نمی ماند چو شد رنگین سخن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6032

باده با رندان صافی سینه می باید زدنحسن اگر داری در آیینه می باید زدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6035

تا به کی پوشیده از همصحبتان ساغر زدن؟در گره تا چند آب خویش چون گوهر زدن؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6038

چیست دانی عشقبازی، بی سخن گویا شدنچشم پوشیدن ز غیر حق، به حق بینا شدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6040

عاقبت این مرغ وحشی زین قفس خواهد شدنبا نواسنجان قدسی همنفس خواهد شدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6041

شوق ما بال و پر جسم گران خواهد شدندار بر منصور ما تخت روان خواهد شدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6043

خانه سوز و آشیان پرداز می باید شدنبا نسیم صبح هم پرواز می باید شدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6044

در حضور بلبلان خاموش می باید شدنهمچو شاخ گل سراپا گوش می باید شدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6050

گر تو ای سرو روان خواهی هم آغوشم شدناز مروت نیست اول رهزن هوشم شدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6053

زندگی بخشا! روان چند کس خواهی شدن؟کشته بسیارست، جان چند کس خواهی شدن؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6061

حلقه بر هر در چو خورشید سبک لنگر مزنتا در دل می توان زد حلقه بر هر در مزن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6062

چرخ را خاکستری از برق سودا کرد حسننقطه خاک سیه را چون سویدا کرد حسن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6069

بهر معنی های رنگین لفظ را پرداز کنباده شیراز را در شیشه شیراز کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6070

مطربا صبح است، قانون صبوحی ساز کندانه دل را سپند شعله آواز کن

Saib TabriziGhazal1 min