Works
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟که آتش زیر پا دارند دلها همچو عود اینجا
Miscellaneous poem 317حسن خط پرده فهمیدن مضمون گرددکسی آگاه ز مضمون خطش چون گردد
Miscellaneous poem 319شبنم از روی لطیف تو نظر می دزددغنچه از شرم تو سر در ته پر می دزدد
Miscellaneous poem 321شوربختی ز دو چشم تر ما می باردتلخکامی ز لب ساغر ما می بارد
Miscellaneous poem 324نمک لعل تو کی چشمه حیوان دارد؟یوسف مصر کی این چاه زنخدان دارد؟
Miscellaneous poem 327با رخت آینه خوش عیش تمامی داردشانه با هر شکن زلف تو دامی دارد
Miscellaneous poem 328خنک آن دل که ز وسواس تمنا گذرددامن افشان چو نسیم از سر دنیا گذرد
Ghazal 331ز سرسبزی حیات جاودان بخشد تماشا رابه آب زندگی پرورده اند آن سرو بالا را
Ghazal 332به هر نوعی که می خواهد دلت بشکن دل ما راکه از مستان نمی گیرند خون جام و مینا را
Ghazal 335به خاموشی محیط معرفت کن جان گویا رابه جان بی نفس چون ماهیان کن سیر دریا را
Miscellaneous poem 348لبش به ظاهر اگر حرف شکرین داردز خط سبز همان زهر در نگین دارد
Miscellaneous poem 351به حسن، خیرگی ما چه می تواند کرد؟به آفتاب، تماشا چه می تواند کرد؟
Ghazal 351بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت رابه چوب از آستان خویش می رانند دولت را
Miscellaneous poem 353ز سرنوشت قضا احتراز نتوان کردگره به ناخن از ابروی باز نتوان کرد
Miscellaneous poem 354سخن چو هر دو لب او به یکدگر می خوردچو رشته غوطه به سرچشمه گهر می خورد
Ghazal 354نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت رافرو برده است فکر مصرع قدت قیامت را
Miscellaneous poem 356چو شبنم آن که دل خویش با صفا سازدز گرد بالش خورشید متکا سازد
Ghazal 356ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود رامکن شیرازه صحبت، کمند وحدت خود را
Ghazal 360ازان چون شمع می کاهم درین محفل تن خود راکه از ظلمت برون آرم روان روشن خود را
Ghazal 366نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر راز دود تلخ پروا نیست چشم سخت مجمر را
Ghazal 373ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش راکه چندین عقده در کار از سپند افتاد آتش را
Ghazal 375به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش راکه می جوشد می از پیمانه چشم می پرستش را
Ghazal 376به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش رارم آهو به استقبال می آید کمندش را
Ghazal 378ز دست یکدگر شکرلبان گیرند سنگش راز شیرینی به حلوا احتیاجی نیست جنگش را
Ghazal 380به زلف عنبرین روبند خوبان جلوه گاهش رابه نوبت پاس می دارند گلها خار راهش را
Ghazal 384مجو از زاهدان خشک طینت گوهر عرفانکه از دریای گوهر، بهره خاشاک است ساحل را
Miscellaneous poem 387می خرامید و صبوح از می بی غش زده بودلاله ای بود که سر از دل آتش زده بود
Ghazal 387به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل راکه نتوان راست گردانیدن این دیوار مایل را
Miscellaneous poem 402دل روبرو به خنجر مژگان چرا شودبا برق، خار دست و گریبان چرا شود؟
Ghazal 401به هم پیچد خط مشکین بساط حسن خوبان راغبار خط لب بام است این خورشید تابان را