Works
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
اگر نه عاشقی این چهره خزانی چیست؟اگر نه ماتمی این بخت آسمانی چیست؟
Ghazal 1793سیاه مستی چشم از شرابخانه کیست؟عقیق چهره و لعل لب از خزانه کیست؟
Ghazal 1795به دلنشینی صحرای عشق صحرا نیستسیاه خیمه این دشت جز سویدا نیست
Ghazal 1804کدام شب نی کلک من آتش افشان نیست؟کدام روز که شیری درین نیستان نیست؟
Ghazal 1809زمین چو ریگ روان است بر جناح سفردر او فشردن پای ثبات ممکن نیست
Ghazal 1814نسیم صبحدم از بوی یار خالی نیستز بوی گل نفس نوبهار خالی نیست
Ghazal 1818طریقِ مردمِ سنجیده خودستایی نیستکه کارِ آتشِ یاقوت ژاژخایی نیست
Ghazal 1820میان خوی تو و رحم آشنایی نیستوگرنه بوسه و لب را ز هم جدایی نیست
Ghazal 1824ز ناله گر دل بی برگ ما نوا می داشتچو غنچه از گره خود گرهگشا می داشت
Ghazal 1830خوش آن که چون گل ازین گلستان دمید و گذشتچو صبح یک دو نفس سرسری کشید و گذشت
Ghazal 1836نظر بپوش ز خود تا نظر توانی یافتبشوی دست ز جان تا گهر توانی یافت
Ghazal 1842غرور حسن به خط از دماغ یار نرفتز ترکتاز خزان زین چمن بهار نرفت
Ghazal 1846ز روی گرم تو خورشید حشر نور گرفتقیامت از لب چون پسته تو شور گرفت
Ghazal 1852آن روی لاله رنگ مرا در نقاب سوختدر پرده سحاب مرا آفتاب سوخت
Ghazal 1857خط سر زد و تغافل او همچنان به جاستگل کوچ کرد و گوش کر باغبان بهجاست
Ghazal 1858جان در طلسم جسم ز تن پروری بجاستاین تیغ در نیام ز بیجوهری بجاست
Ghazal 1859میگون لبی که مست و خرابم کند کجاستسرچشمه ای که سیر ز آبم کند کجاست؟
Ghazal 1867آتش کباب کرده یاقوت آن لب استچشم سهیل در پی آن سیب غبغب است
Ghazal 1880دستی که ریزشی نکند شاخ بی برستنخلی که میوه ای ندهد خشک بهترست
Ghazal 1888دیوانه خموش به عاقل برابرستدریای آرمیده به ساحل برابرست
Ghazal 1889آزادگی به سلطنت جم برابرستدست ز کار رفته به خاتم برابرست
Ghazal 1892با آب خضر آن خط شبگون برابرستلفظی که تازه است به مضمون برابرست
Ghazal 1906با قرب یار رشته جان در کشاکش استدر عین بحر، موج همان در کشاکش است
Ghazal 1908نقشم به باد داد، نگار اینچنین خوش استخونم به خاک ریخت، بهار اینچنین خوش است
Ghazal 1910ترک خودی مراد ز قطع مراحل استاین بار هر کجا فتد از دوش منزل است
Ghazal 1913شاخی که چار فصل پر از میوه و گل استدست ز کار رفته اهل توکل است
Ghazal 1924آسودگی به کنج قناعت نشستن استسیر بهشت در گرو چشم بستن است
Ghazal 1931چشم اثر به گریه مستانه من استخط نجات بر لب پیمانه من است
Ghazal 1935آن روی آتشین که جگرها کباب اوستنور و صفای شمع و گل از آب و تاب اوست
Ghazal 1940شاهنشهی است عشق که عالم گدای اوستبرخاست هر که از سر عالم لوای اوست