Новрес Иман: Ашугская поэзия
Gərdiş hərlənəydi, çarx dolanaydı,Gedib bir də yar ovlağı görəydim.
GörmədimBəşər tarixini mən vərəqlədim,Əzəldən axıra gülən görmədim.
GörmüşəmHəsrət ahu kimi gözüm intizar,Xab içində Mürtəzanı görmüşəm.
GörünmürBir maralı əldən gedən səyyadam,Hey gəzirəm bu dağları, görünmür.
GörünürHəyat bir dövrandı, iki üzlüdü,Qarası görünür, ağı görünür.
GörüşdükNecə könlün intizarım çəkirdi,Şükür haqqa, aşikarı görüşdük.
GözəldiBir dilbəri bəsləyibdi anası,Vəsfi düşüb bu cahana, gözəldi.
Gözəl qızAğ libasın, tər əndamın, gül üzünNə yaşayır bir-bir üstə, gözəl qız!
GözlərAman allah, sevgi necə şirindi,Məcnun Leyli deyin bu dağı gözlər.
HayıfDilimin əzbəri, könlüm imdadı,Yad olan dilimdən Quranım hayıf!
HeyHicran yürüş etdi, qəm aldı canım,Ağlar gözüm, qanlı yaşlar tökər hey.
İnciməzmiİstəyirəm, ərzi-halım danışım,Bu qürbətdə məndən el inciməzmi?!
İstərZimistan fəslində qəm alan canım,Dolanıb gəlməyə yeni yaz istər.
KağızGöyçə mahalına bir salam yetir,Eylə mən əvəzdən ərzi-hal, kağız!
KəsildiÇarx dolandı, üz döndərdi zamana,Əvvəl olan düz ilqarı kəsildi.
QaldıQərib bağban idim, çox çəkdim cəfa,Dərilməmiş güli-bostanım qaldı.
QazağaSəyyah idim, dolanırdım dünyanı,Mürği-ruhum etdi cövlan Qazağa.
MənÖvladi-Məhəmməd, nəsli-əladanAlmışam qeybdən bir nişanı mən.
MənəmTifil ikən sənsən yar olan cana,Çox çəkən yad eldə zəlalət mənəm.
Mənəm, mənTərk edən vətəni, əl üzən eldən,Qürbət eldə bir avara mənəm, mən.
SəniMərd olmaq istəsən, əlini qısma,Daldan deyilənə çox qulaq asma,
VarYaralı gəlmişəm fani dünyaya,Mənim sağalmağa dərmanımmı var?
VarEy mələksimalım, qəddi minalım,O sərxoş baxışda əlamətin var.
VarGözün açıb bu dünyaya gül olan,Demə ki, nə yaxşı xoş səfası var.
Теги расставлены автоматически по ключевым словам и уточняются редакторами.