Ислам Сафарли · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
Ay dolanır, gecə lal;Dayanmışıq üz-üzə.
Ağ şanı, qara şanıXəzərin ağ şanısı,Bağların nişanlısı.
Bakıya Kür gəlirTər lalə toplayın, bənövşə yığın,Qızıl Abşeronun göy sinəsindən.
Həsrət nəğməsiMüşfiq üçün*Naxçıvan nisgillər açarçısıdır,
Nəğməkar qızUnudulmaz müğənnimiz Şövkət*xanım Ələkbərovaya həsr edirəm*
İstisuDəlidağın ətəyində göz açan,Kəlbəcərdə ləpir salıb, iz açan.
AbşeronBakı işıqlarla alışan kimi,Parlayır döşündə bir nişan kimi.
BərdəBaxıb cəlalına xəyala daldım,Şeir rübabımı eşqinlə çaldım.
SuraxanıDeməyin ki, şair gəldi,Bu büsatı heç görmədi,
AzərbaycanımƏziz vətənim,sevdalı diyar,
SəhərBaxıb sübhün gül üzünə,Durub çıxdım mil düzünə.
QayğıÜzümü söykəyib öpdüm torpağı,mənə şoran yerdə
Rübabıyam ülviyyətinKönlümün tərlanı qalxmış cövlana,Çıxmışam qoynunda yenə seyrana.
Pərişan olduğum anlarBuludlarda aypara var,Ürəyimdə həzin kədər.
Harayçın ollamQar yağdı, qapını yaman aldı qış,Əlinə bir qırıq kaman aldı qış.
QalıbdırQəlbimdə şaxta var, çöldə bahardır,Ayrılıq saçımda gümüşü qardır.
QəvvasQəvvas baş vuraraq dənizə endi,Onun nəfəsilə isindi ümman.
Nə o dindi, nə də mən...Yada düşdü ülkər gözlüm,Könlüm quşu ucar oldu.
Ağ kəlağayılı qızƏllərini alaraqmən öz isti ovcuma,
GəlmişəmYenə coşdu ürəyimin telləri,Əziz dostlar, mən tüğyana gəlmişəm.
“Gəlin daş”Qayaların zirvəsində duran qız,Camalına pərvanədir ay-ulduz.
OnüçlərBiz Naxçıvandan cəbhəyə gedəndə*on üç nəfərdik*
Sərhədçinin düşüncələriAy göylərə keşik çəkir,Mən – yurdumun növrağına.
XatirəDöyüş günləriydi... Axşam qabağıQəflətən döşümdən aldım bir yara
Onun istəyi– Söylə mənə, söylə mənə, uçuq səngər,Hansı igid itirmişdir bu çantanı?
Axı necə oldu ki...Hərdən nağıl eylədikcə mən döyüş illərimi,Sevgilim mehribanca oxşayıb tellərimi
Evciyəzə oxşadıUşaqlıqda nə rayon, nə də şəhər tanıdım,Şəkərabad kəndini böyük aləm sanırdım.
Ana dilimDilim, –su kimi büllur,
Ana itkisiAnam Hökümə xanımın*əziz xatirəsinə*
İnsan nəfəsiSonsuz fəzalara şahin şığıdı,Gördü ki, yer ondan çox aşağıdı.