Хагани Ширвани
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
ای گشته به نور معرفت ناظر خویشآشفته مکن به معصیت خاطر خویش
Рубаи 205بنمود بهار تازه رخسار ای دلبر باد نهاده باده پیش آر ای دل
Рубаи 209احکام شریعت است چون شارع عامبیرون مرو از راه شریعت یک گام
Рубаи 212ز آن نوش کند زهره شراب سخنمکز فرق فلک گذشت آب سخنم
Рубаи 226بر فرق من آتش تو فشانی و دلمبر رهگذر غم تو نشانی و دلم
Рубаи 261تا گشت سر کوی مغان منزل منحل گشت به یمن عشق هر مشکل من
Рубаи 270ماها دلم از وصال پر نور بکنمیلی سوی این خاطر رنجور بکن
Рубаи 275خاقانی اگرچه دارد از درد نهانجان خسته و دیده غرقه و دل بریان
Рубаи 282ای راحت سینه، سینه رنجور از تووی قبلهٔ دیده، دیده مهجور از تو
Рубаи 303ای از پری و ماه نکوتر صد رهدیوانهٔ تو پری و گمراه تو مه
Рубаи 311چون مرغ دلت پرید ناگه تو کهای؟چون اسب تو سم فکند در ره تو کهای؟
Рубаи 312بر سر کنم از عشق تو خاک همه کویای برده مرا آتش تو آب از روی
Рубаи 328گر یک دو نفس بدزدم اندر ماهیتا داد دلی بخواهم از دلخواهی
Рубаи 332از عشق صلیب موی رومی روییابخاز نشین گشتم و گرجی کویی
Рубаи 343روزی که سر زلف چو چوگان داریآسیمه دلم چو گوی میدان داری
Кыта 2نظام دولت بهرامیان رشید الدینفلک توئی و زمین ما و ذره نامهٔ ما
Кыта 8ضمانش کرد به صد سال عمر و مهر نهادقبالهدار ازل نامهٔ ضمانش را
Кыта 29دوست دشمن گشت و دشمن دوست شد خاقانیاآن زمان کاقبال بیادبار بینی بر درت
Кыта 30گفتم ای دل بهر دربان جلالنعل اسب از تاج دانائی فرست
Кыта 60به ماه چارده میماند آن بتکه اکنون چارده سالش رسیده است
Кыта 67وبالت نه از سر نهفتن درستکه از گوهر راز سفتن درست
Кыта 68صاحبا نو به نو تحیت منپیش قابوس سرفراز فرست
Кыта 71حبذا قصر شمسهٔ ملکاتکآسمان ظل آسمانهٔ اوست
Кыта 101اقضیالقضاة عمر عبد العزیز راستجاهی کز آن ملائکه حرز حریز کرد
Кыта 102من که خاقانیم حساب جهانجو به جو کردهام به دست خرد
Кыта 120جفاست از تو جواب سؤال خاقانیسؤال را ز تو تا کی جواب باشد سرد
Кыта 158تا به ارمن رسیدهام بر مناهل ارمن روان میافشانند
Кыта 165تارمویم به من نمود سپیدز آن نمودن غمان من بفزود
Кыта 166رشتهٔ کژ داشتی در سر مگر خاقانیاگر زمانه پای بندت ساخت ویحک داد بود
Кыта 195خلیفه گوید خاقانیا دبیری کنکه پایگاه تو را بر فلک گذارم سر