Хагани Ширвани
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
خاقانی را شکسته دیدی به درستگفتی که ز چاره دست میباید شست
Рубаи 72تب داشتهام دو هفته ای ماه دو هفتتبخال دمید و تب نهایت پذرفت
Рубаи 118ای صاحب رای کامل و بخت بلندسعی تو برای مال دنیا تا چند
Рубаи 120دردی است مرا به دل دوایم بکنیدگرد سر آن شوخ فدایم بکنید
Рубаи 132چون درد تو بر دلم شبیخون آورددندانت موافق دلم گشت به درد
Рубаи 179ای نیش به دل زین فلک سفله نوازوی شیشهٔ عشرت شکن شعبده باز
Рубаи 187او رفت و دلم باز نیامد ز برشمن چشم به ره، گوش به در بر اثرش
Рубаи 198از صحبت همدمان این دور خلافگویم سخنی اگر نگیری به گزاف
Рубаи 227مهر تو برون آستان اندازمخاک از ستمت بر آسمان اندازم
Рубаи 230من دست به شاخ مه مثالی زدهامدل دادم و بس صلای مالی زدهام
Рубаи 241دیوانهٔ چنبری هلال تو منمپروانهٔ عنبری مثال تو منم
Рубаи 262در کوی تو خاطری ندیدم محزونزاهد از عقل شاد و عاشق ز جنون
Рубаи 284کردم به قمار دل دو عالم به گروتن نیز به دستخون سپردم به گرو
Рубаи 286دل هرچه کند عشق فزون آید از اوشد سوخته بوی صبر چون آید از او
Рубаи 300یاران جهان را همه از که تا مهدیدیم به تحقیق در این دیه از ده
Рубаи 304دی صبح دمان چو رفت سیاره به راهسیارهٔ اشک ریخت صد دلو آن ماه
Рубаи 306تا زلف تو بربست به رخ پیرایهبر عارض تو فکند مشکین سایه
Рубаи 310خاقانی اگر به آرزو داری راینه دین به نوا داری و نه عقل به جای
Рубаи 316ای یافته از فضل خدا تمکینیگاهی که شود دچار با مسکینی
Кыта 11خاقانی ار به باره کشد دست بدتر استاز ابرهه که پیل کشد جنگ کعبه را
Кыта 16ما غم کس نخوردهایم مگرکه دگر کس نمیخورد غم ما
Кыта 28دوش آن زمان که چشمهٔ زراب آسمانسیمابوار زین سوی چاه زمین گریخت
Кыта 82ای همه نیستها به صنع تو هستهستها با کمال ذات تو نیست
Кыта 83مهتر قالیان و نور مرندمیلشان جز به سربلندی نیست
Кыта 87دریغ میوهٔ عمرم رشید کز سر پایبه بیست سال برآمد به یک نفس بگذشت
Кыта 138جهان را آه آه از دل برآمدچو عزالدین بوعمران فروشد
Кыта 153همه عیباند زنان و آن همه رانیک مردان به هنر برگیرند
Кыта 157شب نباشد که آه خاقانیفلک چنبری نمیشکند
Кыта 181شنودهای دم خاقانی از مدیح کسانکنون هجای خسان میشنو که هم شاید
Кыта 204منه غرامت خاقانیا نهاد فلک راببین فلک به چه ماند در آن نهاد که هستش