Произведения
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرااره گر بر سر گذارد چین ابرویش مرا
Кыта 185روزی میان بادیه بر لشکر عجمدست عرب چو غمزهٔ ترکان سنان کشید
Рубаи 6گر راست روی محرم جان سازندتور کژ بروی ز دل بیندازندت
Gözün ser-fitne-i rûy-ı zemîndürGözün ser-fitne-i rûy-ı zemîndürÇü şol sâhib-kırân ile karîndür
Газель 159می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرانیست چون ریگ روان آسایش منزل مرا
Кыта 203من خدمت تو کردم و تو حق شناس نهالحق خیال توست به جای تو حق شناس
Рубаи 34بر گوشهٔ چشم تو، که شوخ و شنگستآن خال تو دانی به کدامین رنگست؟
Dil yahasından toğan ay ne acâyib ay idiDil yahasından toğan ay ne acâyib ay idiBoyutuma gîsûsı zencîri aceb sevdâyidi
Отдельное стихотворение 162تا عارضت ز آتش می برفروخته استبر آسمان ستاره خورشید سوخته است
Кыта 209زین خام قلتبان پدری دارمکز آتش آفرید جهاندارش
Рубаи 36رویت، که به خوبی گل خندان منستآرامگهش دل چو زندان منست
İy besâ sır k'ağızundan açamadum dün giceİy besâ sır k'ağızundan açamadum dün giceİy besâ dürr güher ki saçamadum dün gice
Отдельное стихотворение 163زلفت که همچو شام غریبان گرفته استصبح نشاط در ته دامان گرفته است
Кыта 249برد بیرون مرا ز ظلمت شکاین چراغِ یقین که من دارم
Рубаи 39مقصود ز هر حدیث و هر زمزمه اوستسر جملهٔ هر غلغله و دمدمه اوست
Bende ne kaldı dahi begüm ki aparasınBende ne kaldı dahi begüm ki aparasınSenden ho senligüni niçesi koparasın
Газель 163پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مراشمع کافوری است بیداری شبستان مرا
Кыта 266دی فرد و خفته بخت سوی ارمن آمدمامروز جفت نعمت بسیار میروم
Рубаи 42دلدار چو در سینه دل نرم نداشتآزرد مرا و هیچ آزرم نداشت
Gözden seni ırmağ idem adam ki göresinGözden seni ırmağ idem adam ki göresinTâ bu yön ile bir adım adam ki göresin
Отдельное стихотворение 164از سرد مهری آتش شوقم فسرده استروغن تلف مکن به چراغی که مرده است
Кыта 270خواجه بر من درِ نیکی دربستچه کنم لب به بدی نگشایم
Рубаи 45دل در غم او بکاست، میباید گفتاین واقعه از کجاست؟ میباید گفت
Mevc urur gönlüm denizi yine hizândur nedenMevc urur gönlüm denizi yine hizândur nedenGözlerüm çün ebr-i nîsân oldı rîzândur neden
Отдельное стихотворение 169آتش ز شرم خوی تو تا سر کشیده استخود را به زیر بال سمندر کشیده است
Кыта 296خواجه بر استر رومی خر مصری میدیدگفتم از صد خر مصری است به آن دُلدُل تو
Рубаи 68خالی که رخ تو آشکارش پروردلعل تو به نوش خوش گوارش پرورد
Ezelde ayru degül idi hîç bûd u nebûdEzelde ayru degül idi hîç bûd u nebûdKi meyi kıldıyidi bûduna bu bûd u vücûd
Газель 170سبز می گردد روان چون آب از ماندن مراخضر نتواند به آب زندگی راندن مرا
Кыта 308زهر است مرا غذای هر روزهزین کاسهٔ سرنگون پیروزه