Qəzəl 133

بازآ که بی رویت شدم سیر از جهان و جان خودیارب مبادا هیچ جان دور از بر جانان خود

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 134

نیستم یک دم ز عشقت ای صنم پروای خودرحمتی کن رحمتی بر عاشق شیدای خود

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 135

آفتاب روی یار از مطلع جان رخ نمودیا مه من از شب زلف پریشان رخ نمود

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 136

گر ماه من شبی چون تابان قمر برآیدباشد سر زوالش خورشید اگر برآید

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 138

به جان وصل تو می‌خواهم ولیکن برنمی‌آیدبه دست عاشق این دولت به جان و سر نمی‌آید

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 139

مقام عشق مهرویان دل پردرد می‌بایددل پردرد جانبازان ز هستی فرد می‌باید

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 140

مرا خون هست از چشمم، می و ساغر نمی‌بایدچنین مخمور و مستی را مِیِ دیگر نمی‌باید

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 142

آن کو نظر به روی تو کرد و خدا ندیدمحروم شد زجنت و حور و لقا ندید

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 144

جان به لب تا نرسید از تو به کامی نرسیدتا نشد دل ز جفا خون به مقامی نرسید

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 145

ساقی سیمین برآمد باده می‌باید کشیدحرف رندی بر سر سجاده می‌باید کشید

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 146

شرح غم دل ما با یار ما که گوید؟گر محرمی نباشد جان غصه با که گوید؟

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 147

روشن است این و راست می‌گویدآن که «مه روی ماست» می‌گوید

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 148

کفر زلفت گر نهد بر سر مرا یکبار بارنیست ایمانم اگر باشد مرا زان بار بار

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 149

مست جام حسن یارم وز دو چشمش پرخمارساقیا این مست را پیمانه دردی بیار

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 150

در خرابات عشق وقت سحرراه بردم از آن که بد رهبر

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 151

دوش باز آمد به برج آن طالع ماهم دگردولتم شد یار و بخت سعد همراهم دگر

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 152

ای با دلم عشق تو را هر لحظه بازاری دگرکار دلم شد عشق تو، دل چون کند کاری دگر

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 153

ای گل روی تو را حسن و بهایی دگرزلف تو از هر گره نافه گشایی دگر

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 155

دلبری دارم بغایت شوخ چشم و فتنه گرچون کنم؟ شوخ است و با او برنمی آیم دگر

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 157

تکیه کن بر فضل حق، ای دل ز هجران غم مخوروصل یار آید، شوی زان خرم، ای جان غم مخور

İmadəddin Nəsimi5 dəq
Qəzəl 158

ای ز آفتاب رویت روز جهان منوروی از نسیم زلفت کون و مکان معطر

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 159

بر سینه من ناوک مژگان زده‌ای بازدر جان و دلم آتش هجران زده‌ای باز

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 160

بر سر کوی تو دارم سر سربازی بازصید شد مرغ ظفر، چون نکند بازی باز؟

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 161

زلف یارم را نه تنها دلبری کار است و بسیا به هر مویی هزاران جان گرفتار است و بس

İmadəddin Nəsimi2 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.