Qəzəl 98

در سر غم تو دارم دستار و سر چه باشدجان و جهان چه ارزد یا سیم و زر چه باشد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 99

چه نکته بود که ناگه ز غیب پیدا شدهر آنکه واقف این نکته گشت شیدا شد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 100

ندانم تا دگربار این دل ریشم چه شیدا شدمگر عکس رخ دلبر به جان باز آشکارا شد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 101

ای که رخت به روشنی غیرت آفتاب شدخفته ز شرم مردمی چشم خوشت به خواب شد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 102

مهر رخسار تو داغ عشق بر دل می‌کشدسنبل زلف تو، مه را در سلاسل می‌کشد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 104

آن آفتاب دولت بر چرخ ما برآمدوان زهره سعادت در چنگ ما درآمد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 107

بهار آمد بهار آمد بهارِ سبزپوش آمدرها کن فکر خام ای دل که می در خُم به جوش آمد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 108

گشودم در ازل مصحف، رخ یارم به فال آمدزهی فالی که تفسیرش همه حسن و جمال آمد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 109

چنین که چهره خوب تو دلبری داندنه حسن حور و نه رخساره پری داند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 110

دل زار از تو بیزاری تواند کرد، نتوانداسیر عشق، می یاری تواند کرد، نتواند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 111

عارفان از دو جهان صحبت جانان طلبندتنگ چشمان گدا ملک سلیمان طلبند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 114

عشاق، هوای رخ زیبای تو دارندزانروی چو منصور همه بر سر دارند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 115

کیست که از ره کرم حاجت ما روا کندواقف حال ما شود، چاره کار ما کند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 117

دل فغان از جورت ای جان حاش لله چون کند؟بنده داد از دست سلطان حاش لله چون کند؟

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 118

یار ما صاحب حسن است جفا چون نکندمی کند، خوب، جفا دلبر ما، چون نکند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 119

چشمی که جز مطالعه روی او کندآن به که بر جهان در منظر فرو کند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 120

ماه بدر از روی خورشیدم حکایت می‌کندوین سخن در جان اهل دل سرایت می‌کند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 121

عقل را سودای گیسوی تو مجنون می‌کندفکر آن زنجیر پر سودا عجب چون می‌کند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 123

عارفان روی تو را نور یقین می‌خوانندعروه موی تو را حبل متین می‌خوانند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 125

عابدان حق سجود قبله رویت کنندعارفان حق از آن طوف سر کویت کنند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 126

سر چه باشد که نثار قدم یار کنندیا دل و دین به چه ارزد که در این کار کنند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 129

حق بین نظری باید تا روی مرا بیندچشمی که بود خودبین، کی روی خدا بیند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 130

قمر از روی تو دارد خبری، می‌گویندهست خود، روی نکو چون قمری، می‌گویند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 131

قبله عشاق عارف صورت رحمان بودجان و دل در عشق جانان باختن خوب آن بود

İmadəddin Nəsimi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.