İmadəddin Nəsimi: Eşq
با روی او مگو که ز گلزار فارغیمکز هستی دو کون به یکبار فارغیم
Qəzəl 205ناوک غمزه هر دمم می زند از کمین کمانزین دو بلا کجا روم کشت مرا هم این هم آن
Qəzəl 208ای جمالت گشته پیدا در نهان خویشتنوی رخت گردیده پیدا در عیان خویشتن
Qəzəl 209به کوی یار میباید به چشم خونفشان رفتنکه دست خشک نتوان جانب آن آستان رفتن
Qəzəl 210حدیث لعل تو نتوان بدین زبان گفتنبدین زبان سخن جان نمی توان گفتن
Qəzəl 211تو رسم دلبری داری و دانی دلبری کردنولیکن من ز تو مشکل توانم دل بری کردن
Qəzəl 214گفته بودی با تو کار من به سر خواهد شدنکار سر سهل است اگر کارم به سر خواهد شدن
Qəzəl 215طالب یار، اول او را یار میباید شدنبعد از آن با عشق او، در کار میباید شدن
Qəzəl 216من ز عشق یار نتوانم به جان بازآمدنزانکه هست آیین من در عشق جانباز آمدن
Qəzəl 217نه چرخ دیده نه سیاره از بدایت حسنملک صفت بشری چون تو در نهایت حسن
Qəzəl 219گر طالب بقایی اول فنا طلب کنواندر فنای مطلق عین بقا طلب کن
Qəzəl 220بیا ای گنج بی پایان، چو خود ما را توانگر کنمس بی قیمت ما را به اکسیر نظر زر کن
Qəzəl 221ای دل ار پختهٔ عشقی، طمعِ خام مکنهمدمِ باده شو و جز هوسِ جام مکن
Qəzəl 222قصد زلف یار داری در سر ای دل هی مکنمرد این سودا نه ای با دلبر ای دل هی مکن
Qəzəl 223با بخت سعد یارم چون هست یار با منشادی چو آن من شد، غم را چه کار با من؟
Qəzəl 224گل ز خجالت آب شد پیش رخ نگار منسرخ برآمد از حیا لاله ز شرم یار من
Qəzəl 225گر شبی بازآید از در شمع جان افروز منبر چراغ مهر و نور صبح خندد روز من
Qəzəl 226ای دهانت پسته خندان منخاک پایت چشمه حیوان من
Qəzəl 228ای در بلا فتاده دل مبتلای منکس را مباد هیچ بلا چون بلای من
Qəzəl 231آن که ماه از شرم رویش بی نقاب آید برونوز گریبانش سحرگه آفتاب آید برون
Qəzəl 232روی خداست ای صنم روی تو، رای من ببینوز رخ همچو مصحفت فال برای من ببین
Qəzəl 233عاقل دانا بیاب آیت سحر مبینچشم خرد باز کن در رخ یارم ببین
Qəzəl 234ای سر زلف شکن بر شکن و چین بر چینبستد از ملکت روم وز حبش لشکر چین
Qəzəl 235ماه اگر خوانم رخت را، نیست مه تابان چنینسرو اگر گویم قدت را، راستی هست آن چنین
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.