Qəzəl 1791

ز عشق در اگر نور آشنایی هستبه زیر خاک هم امید روشنایی هست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1793

سیاه مستی چشم از شرابخانه کیست؟عقیق چهره و لعل لب از خزانه کیست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1794

ز زلف او دل عشاق را محابا نیستکبوتران حرم را ز دام پروا نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1795

به دلنشینی صحرای عشق صحرا نیستسیاه خیمه این دشت جز سویدا نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1796

دروغ شیوه طبع یگانه ما نیستشرر فشانی، کار زبانه ما نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1801

اگر چه کعبه مقصد نصیب هر دل نیستز پا فتادن این راه، کم ز منزل نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1809

زمین چو ریگ روان است بر جناح سفردر او فشردن پای ثبات ممکن نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1810

چه خستگی است که در چشم ناتوان تو نیست؟چه دلخوشی است که در گوشه دهان تو نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1813

شب فراق ز روز حساب خالی نیستکه از بیاض، سواد کتاب خالی نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1814

نسیم صبحدم از بوی یار خالی نیستز بوی گل نفس نوبهار خالی نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1817

ستاره سوخته عشق را پناهی نیستدر آفتاب قیامت گریزگاهی نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1820

میان خوی تو و رحم آشنایی نیستوگرنه بوسه و لب را ز هم جدایی نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1825

به این نشاط که دل سر به تیغ یار گذاشتکدام تشنه، لب خود به جویبار گذاشت؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1828

Yüz heyif, keçdi zaman, gül kimi canan soldu,Baharın fəsli ötüb, gül də pərişan oldu.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1835

ز زخم تیغ زبان هوش من بلندی یافتز نیش، چاشنی نوش من بلندی یافت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1839

اگر ز دیده ام ای سروناز خواهی رفتچگونه از دلم ای دلنواز خواهی رفت؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1842

غرور حسن به خط از دماغ یار نرفتز ترکتاز خزان زین چمن بهار نرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1844

سحر که باد صبا از رخش نقاب گرفتدو دست صبح به روی خود آفتاب گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1846

ز روی گرم تو خورشید حشر نور گرفتقیامت از لب چون پسته تو شور گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1847

خطش عنان تصرف ز دست خال گرفتبه خوش سیاه دلی ملک انتقال گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1848

ز نوبهار جهان زینت تمام گرفتشکوفه روی زمین را به سیم خام گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1851

با زلف پر شکن دل نادیده کام ساختاز دانه مرغ ما به گرههای دام ساخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1853

سر جوش داغ بر دل ما نوبهار ریختدردی که ماند بر جگر لاله زار ریخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1856

دندان نماند و حرف طرازی همان بجاستبرچیده گشت مهره و بازی همان بجاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.